ใต้ร่มไม้บ่ายวันพฤหัส กับชีวิตที่มีเวลาเป็นของตัวเอง

บทความโดย VchaiBlog

บ่ายวันพฤหัสบดีที่ 3 กันยายน 2569 เวลา 15.00 น. ผมนำเปลผ้ามาผูกระหว่างต้นพะยูงในสวน อากาศเย็นสบาย ช่วงนี้ต้นพะยูงกำลังออกดอกสีขาว แต่ผมกลับไม่ได้กลิ่นหอมของมันเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงหึ่ง ๆ ของบรรดาแมลงที่กำลังสวาปามน้ำหวานจากดอกไม้

เมื่อมองขึ้นไปยังช่อดอกพะยูง ผมเห็นผึ้งเป็นฝูงบินวนไปมา ราวกับกำลังสำรวจแหล่งสมบัติอันมีค่า สลับกับเสียงปีกของแมลงภู่ที่บินถลาไปมา และเหล่าแมลงอีกมากหน้าหลายตา มีเพียงแสงอาทิตย์กับสายลมที่กำลังทำงานอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ส่งเสียงดัง

ดอกพะยูงบนหน้าหนังสือ

ผมหยิบนิยาย พยัคฆ์ไม่ร้าย หัดคำราม มานอนอ่านอย่างสบายใจบนเปลใต้ร่มไม้ อ่านถึงบทที่สาม ซึ่งตัวเอกของเรื่องไปร่วมงานศพของลุงเจค ผู้เป็นมหาเศรษฐี

ทันใดนั้น ดอกพะยูงสีขาวดอกหนึ่งก็ร่วงลงมาบนหน้าหนังสือ ผมจึงวางนิยายลง แล้วปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปเพลิน ๆ

ผมเผลอพาตัวเองเข้าไปอยู่ในโลกของนิยายเล่มนี้จนแทบถอนตัวไม่ขึ้น เพราะเรื่องราวในนั้นช่างคล้ายกับชีวิตของผมเหลือเกิน ต่างกันก็ตรงที่ผมมีอายุมากกว่าตัวละครเท่านั้นเอง

บ่ายวันพฤหัสบดีใต้ร่มไม้ มีหนังสืออยู่เป็นเพื่อน มีเสียงหึ่ง ๆ ของแมลง แสงแดด และสายลม ทั้งหมดนี้ทำให้หัวใจของผมผ่อนคลายอย่างมหัศจรรย์

ชีวิตที่มีเวลาเป็นของตัวเอง

ชีวิตที่ผมตามหาคือชีวิตแบบไหนกันนะ

คำตอบที่ผมนึกถึงคือ ชีวิตที่ได้มีเวลาเป็นของตัวเอง ได้ใช้เวลานั้นไปกับหนังสือ ต้นไม้ การเดินทาง และการเขียน ไม่ใช่ชีวิตที่ต้องวิ่งหาเงินอยู่ร่ำไป แต่เป็นชีวิตที่ได้เลือกทำสิ่งที่อยากทำ โดยเงินไม่ใช่เป้าหมายของการดำรงอยู่

สายลมพัดมาจากท้องทุ่งนาเบา ๆ พร้อมนำกลิ่นหอมของต้นข้าวมาฝาก กลิ่นของใบข้าวช่างรัญจวนใจเสียจริง

ผมปล่อยให้ธรรมชาติรอบตัวดำเนินต่อไป แล้วค่อย ๆ เปิดหน้านิยายอ่านต่อ

บทที่ 4 ผมไปหารองเท้าที่ดีกว่านี้มาแล้ว…

บันทึกในสวน • VchaiBlog