เช้าที่ความสงบหายไป

บทความโดย VchaiBlog

เช้านี้แสงแดดส่องลอดเงาไม้ในสวน ทุกอย่างเขียวสดใส ชวนให้รู้สึกสดชื่น อาจเป็นเพราะเมื่อคืนฝนตกหนัก มีทั้งลมพายุและเสียงฟ้าร้องอยู่นานหลายชั่วโมง

ผมตื่นแต่เช้าตรู่เพราะเจ้าหลงร้องเรียก แล้วค่อย ๆ ออกไปเดินเล่นในสวนอย่างสบายใจ ก่อนที่เสียงก่อสร้างจะเริ่มต้นขึ้นอีกวัน

เมื่อเสียงก่อสร้างเข้ามาแทนที่ความเงียบ

ตั้งแต่มีการก่อสร้างที่พักแห่งใหม่ติดกับบ้าน ความเงียบในช่วงเช้าของผมก็ค่อย ๆ หายไป

หลังแปดโมงเช้าของทุกวัน คนงานเริ่มเข้ามาทำงาน พร้อมกับเสียงเครื่องจักร เสียงค้อน และเสียงพูดคุย เสียงเหล่านี้รบกวนสมาธิจนบางครั้งผมแทบทำอะไรไม่ได้ ต้องรีบทำงานบ้านให้เสร็จ แล้วเข้าไปหลบเสียงอยู่ภายในบ้าน

ปกติช่วงเจ็ดโมงครึ่งถึงเก้าโมงครึ่ง หลังดื่มกาแฟแล้ว เป็นช่วงเวลาอันมหัศจรรย์ของผม ผมใช้มันอ่านหนังสือ เขียนบันทึก และคิดใคร่ครวญเกี่ยวกับชีวิต

แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ช่วงเวลาที่เคยเงียบสงบกลับมีเสียงก่อสร้างเข้ามาแทนที่ จนกิจวัตรเล็ก ๆ ที่ผมรักทำได้ยากขึ้น

เวลาที่ได้อยู่กับหนังสือและตัวเอง

หากไม่ได้อ่านหนังสือหรืออยู่กับตัวเองเงียบ ๆ ผมยังนึกไม่ออกเลยครับว่า จะหาความสำราญในชีวิตได้จากสิ่งใด

การจมจ่อมอยู่กับหน้าหนังสือดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเป็นตัวเองมากที่สุด ผมจึงเสียดายช่วงเวลาเช้าที่เคยมีให้กับมัน

ผมคงไม่สามารถสั่งให้การก่อสร้างหยุดลงได้ ที่พักแห่งใหม่ยังต้องสร้างต่อไป เช่นเดียวกับเมืองที่ค่อย ๆ ขยายตัว มีทั้งบ้านเรือน ถนน และผู้คนเพิ่มขึ้น

เมื่อมองจากมุมเล็ก ๆ ของคนที่รักความเงียบอย่างผม ความเติบโตเหล่านี้ก็มีอีกด้านที่สัมผัสได้ชัดเจน นั่นคือเสียงที่เข้ามาเปลี่ยนจังหวะชีวิตประจำวัน

สิ่งที่ผมพอทำได้ในตอนนี้คือค่อย ๆ ปรับตัว และหาพื้นที่ให้ตัวเองยังได้อยู่กับสิ่งที่รักบ้าง

มุมเล็ก ๆ ที่ความสุขยังอยู่

หลังดื่มกาแฟ กินอาหารเช้า และทำงานบ้านเสร็จ ผมปล่อยให้การก่อสร้างดำเนินต่อไป แล้วพาตัวเองออกมาเดินในสวนอีกครั้ง

ฤดูฝนทำให้ต้นไม้และดอกไม้งดงาม โดยแทบไม่ต้องดูแลเอาใจใส่มากนัก แม้เสียงรอบตัวจะยังดังอยู่ แต่ตรงหน้าผมก็ยังมีสิ่งเล็ก ๆ ให้มอง ให้สัมผัส และรับรู้ว่าความงามยังปรากฏอยู่ในวันธรรมดา

โชคดีที่ผมยังมีมุมนี้อยู่

สิ่งที่ผมอยากรักษาไว้มากที่สุดอย่างหนึ่งในชีวิต คือความสามารถที่จะมีความสุขกับสิ่งง่าย ๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของสังคม

เช้าที่ความสงบหายไปทำให้ผมรู้ว่า ความสามารถนี้มีค่ากับผมเพียงใด และผมจะพยายามดูแลมันให้อยู่กับตัวไปนานที่สุด