ชีวิตช้าๆ ในสวน

บทความโดย VchaiBlog

เช้านี้แสงแดดอ่อน ลมพัดไหว ดอกไม้เบ่งบาน หลังดื่มกาแฟแล้ว ผมพาตัวเองมาใช้ชีวิตช้าๆ ในสวน พื้นดินยังคงเปียกชื้นจากเม็ดฝนที่ตกลงมาเมื่อคืน กลิ่นหญ้าหมักยังคงลอยอบอวล ต้นไม้ชูช่อสดใส เหมือนมันดีใจที่ได้ใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง

บางครั้งผมก็แปลกใจว่า เหตุใดทุกอย่างในสวนมันดูเคลื่อนไหวช้า สรรพสิ่งล้วนค่อยๆเติบโตและเปลี่ยนแปลง 

นกหัวจุกส่งเสียงร้องทักทาย ดอกเพกาหล่นเกลือนพื้น ผมก้มลงหยิบมันขึ้นมา พินิจอย่างตั้งใจ ร่องรอยการขาดแหว่งจากการถูกกัดกิน แน่นอนครับว่า หอยทากกำลังสวาปามกลีบดอกเพกาอย่างเอร็ดอร่อย ดอกไม้ที่อยู่สูงเสียดฟ้า วันหนึ่งมันแก่ชราแล้วตกลงมาสู่พื้นดิน กลายเป็นสิ่งอันจำเป็น ให้สัตว์ใต้ดินได้กินเป็นอาหาร โลกช่างเข้าใจสร้างสรรค์ ให้ทุกอย่างพึ่งพากันและกันตลอดเวลา

ผมสูดลมหายใจยามเช้าให้เต็มปอด ปล่อยให้สายลมเย็นแห่งท้องทุ่งพัดผ่าน ทันใดนั้น ดอกไม้สีชมพูสีสดก็สั่นไหวเบาๆ มันกำลังกวักมือเรียกผม ผมจึงเดินตรงไปหามันแล้วเด็ดมาหนึ่งช่อ ผมเรียกมันว่า ดอกทองอุไรสีชมพู แต่บางคนก็ขานชื่อมันว่า ดอกชมพูฮาวาย และอีกหลายชื่อแล้วแต่ว่าใครจะเรียก ดูเหมือนมันจะชอบที่ได้ออกเดินทาง

ดอกพุดซ้อนสีขาวทรงพุ่ม ยังเปียกชุ่มไปด้วยเม็ดฝน ผมเด็ดมันจากต้นอย่างเบามือ ประกอบเข้ากับดอกทองอุไรสีชมพู มันกลายเป็นช่อดอกไม้ที่งดงามราวกับสาวงามในวรรณคดี

ดอกไม้ช่อนี้ผมตั้งใจมอบให้ตัวเอง เพื่อจะนำไปปักแจกันไว้บนโต๊ะทำงาน

ผมยังคงใช้ชีวิตช้าต่อไป อย่างเรียบง่าย สังเกตธรรมชาติ และสังเกตตัวเอง

ชีวิตช้าๆ ในสวนของผม เริ่มจากการเดินช้า อยู่กับดอกไม้ดอกหญ้า ทักทายสายลมยามพัดผ่านมา ปล่อยความทุกข์ใจวางไว้บนพื้นดิน

หากวันใด ผมหมดแรงและรู้สึกว่างเปล่า ผมมักเลือกปลูกต้นไม้ในสวน ค่อยๆ วางต้นไม้ลงในกระถาง เหมือนวางบางอย่างออกจากหัวใจ

หากวันใด ผมอยากพักใจ ผมมักผูกเปลญวนไว้ แล้วนอนพักอย่างสบายใจ ใต้เงาไม้ใหญ่ ช่วยให้หัวใจฟื้นฟู

หากวันใด ผมเผลอหลงเข้าไปในชีวิตใคร แค่มอบดอกไม้ให้ตัวเอง ก็ช่วยให้กลับมาอยู่ในโลกของเรา

ปล่อยให้โลกหมุนไว 

ปล่อยให้ใครบางคนวิ่งไล่หา

ปล่อยให้ระบบเศรษฐกิจขับเคลื่อนตลอดเวลา 

ปล่อยให้เวลาอันมีค่าค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป

ชีวิตช้าๆในสวน คือ ชีวิตที่ผมเลือกเป็นเจ้าของตัวเอง ชีวิตที่ไม่เหนื่อยจากการวิ่งตามคนอื่น แต่เป็นชีวิตที่ผมเข้าใจว่า…

ความสงบช่างมีค่า…ให้เราได้ตามหา…มาครอบครอง…