บทความโดย ​VchaiBlog

แสงแดดยามสาย ส่องประกายลงบนพื้นหญ้า สายลมทุ่งพัดผ่านมา ทำให้กิ่งไม้ใบหญ้าไหวตามแรงลม ผมนั่งบนเปลญวนผืนเก่า ใต้ร่มไม้ในสวน กลิ่นโคลนโชยมาเข้าจมูก มันเป็นสัญญาณของฤดูฝน ฤดูแห่งการทำนา 

หลังลงมือปลูกต้นดอกฟ้าประดิษฐ์แล้ว ผมก็นำกระถางต้นไม้วางไว้ใต้ร่มไม้ ปล่อยให้มันเติบโต แล้วมานอนไกวเปลอย่างสาบายใจ

ผมมองไปยังกล้วยน้ำว้าสุกที่นำมาแขวนไว้บนต้นไม้ภายในสวน มันสุกจนเป็นสีดำคล้ำ ผมหวังให้มันเป็นอาหารของนก แมลง และสิ่งมีชีวิตต่างๆ แต่ดูเหมือนแมลงตัวเล็กๆ จะชอบกล้วยสุกมากเป็นพิเศษ พวกมันบินมารุมสวาปามกล้วยสุกอย่างไม่สนใจเวลา และไม่หวาดกลัวการมาของมนุษย์คนหนึ่งเลย ต่างจากนก  ทุกครั้งที่เห็นคนเดินใกล้เข้ามา พวกมันมักจะบินหนีไป

ผมนอนนิ่งๆ อยู่บนเปลญวนอย่างสบายใจ สังเกตธรรมชาติรอบกายอย่างช้าๆ ปล่อยให้สายลมเย็นแห่งท้องทุ่งนา พัดพาความชื้นมาฝาก  สายลมยังพัดพาละอองไอร้อนมามอบให้ด้วย 

ทันใดนั้น ผมก็เห็น นกกิ้งโครงคอดำตัวหนึ่ง มันบินลงมาจากกิ่งไม้ แล้วหยุดอยู่ที่กล้วยน้ำว้าสุกลูกหนึ่งซึ่งวางอยู่บนพื้นหญ้า มันกินกล้วยอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด 

ผมประหลาดใจนิดหน่อย ปกตินกจะกลัวคนมาก แต่นกตัวนี้แตกต่างจากนกตัวอื่น นั้นคือ “มันไม่กลัว”

นกตัวนี้ มันรวบรวมความกล้าบินลงมาจากที่สูง เพื่อกินอาหารอันโอชะ มันเอาชนะความกลัวได้ยังไงกันนะ? ผมถามคำถามนี้กับตัวเอง ความกลัวมันคือสิ่งอันตราย เสี่ยงภัย  ไม่คุ้มกับผลตอบแทน แต่ดูเหมือนนกกิ้งโครงคอดำตัวนี้ไม่สนความคิดในหัวผม

ความกล้าหาญของนกตัวนี้ ส่งมาให้ผมอย่างทันทีทันใด จนผมทำอะไรไม่ถูก ผมเองที่กลัวอะไรหลายอย่างในชีวิต กลัวความล้มเหลว กลัวการถูกปฏิเสธ กลัวไม่เป็นที่ยอมรับ กลัวไม่มีใครรัก กลัวการเริ่มทำอะไรใหม่ๆ 

แต่เมื่อมองนกกิ้งโครงคอดำ กำลังจิกกินกล้วยน้ำว้าสุก หรือนี้คือรางวัลของความกล้า? มันพยายามบอกผมหรือเปล่าว่า ความกลัวคือส่วนหนึ่งของชีวิต มันเองก็กลัว เพียงแต่มันไม่ให้ความกลัวมาดึงชีวิตไว้ จนไม่กล้าบินลงมากินกล้วย

กลัวได้ แต่ต้องใช้ความกล้าเผชิญกับความกลัวนั้น 

นกตัวนี้ มันเริ่มเรียนรู้แล้วว่า สิ่งมีชีวิตที่กำลังนอนอยู่บนเปลญวนใต้ร่มไม้นั้น ไม่ได้ทำอันตรายมัน มันจึงกินกล้วยน้ำว้าจนอิ่ม แล้วบินขึ้นอย่างช้าๆ เกาะบนกิ่งไม้  พร้อมขับร้องบทเพลงแห่งชีวิต ออกมาด้วยสำเนียงของตัวเอง

หรือนี้คือ…รางวัลของความกล้า…กล้าใช้ชีวิตบนเส้นทางของตัวเอง

บันทึกเงียบๆ ในสวนริมทุ่ง