บทความเขียนโดย VchaiBlog

ขณะที่ผมเดินเล่นในสวน ช่วงเวลาเช้าอันเงียบสงบ สายลมแห่งฤดูฝนทำให้ต้นไม้ในสวนสั่นไหวเบาๆ นกหัวจุกขับขาน และแมลงต่างๆ ส่งเสียงเรไร โลกภายนอกยังคงหมุนไว แต่ในสวนกลับยังเชื่องช้า ราวกับว่า เวลาคือสิ่งสมมติขึ้นมา เพราะต้นไม้และดอกหญ้า ต่างกำลังเติบโตอย่างช้าๆ พวกมันไม่สนใจเข็มนาฬิกา คงมีเพียงมนุษย์ที่สร้างนาฬิกาขึ้นมา แล้วต้องวิ่งไปให้ทันเวลา กว่าจะเข้าใจว่า เวลาคือสิ่งสมมติ อายุปาเข้าไปใกล้ปัจฉิมวัย

ทันใดนั้น สิ่งที่เด่นสะดุดตาขึ้นมาเห็นจะเป็นผีเสื้อตัวหนึ่ง มันมีปีกดำแต้มจุดสีเขียว เกาะนิ่งอยู่บนใบของต้นเงาะ ในระดับสายตาผมมองเห็นพอดี ปกติผีเสื้อปีกเขียวแบบนี้ มันจะบินไวมาก จนไม่สามารถเข้าใกล้มันเพื่อสังเกตได้ แต่ตัวนี้ประหลาด มันนิ่งเสียจนน่ากลัว

ผมยืนมองมันอย่างตั้งใจ สิ่งที่เห็นได้ชัดคือ ร่องรอยการใช้ชีวิตมาอย่างยาวนาน ปีกขาดหลายแห่ง ปีกแหว่งหายไปหลายจุด ความสวยจางหายไป เหลือไว้เพียงร่องรอยของประสบการณ์ การต่อสู้ การเอาชีวิตรอด และเวลาของตัวเองที่เหลือน้อยลง มันคงบินมาพัก เพื่อจะเดินทางต่อไปไหนสักแห่งอันยาวไกล หรือมันอาจรู้ตัวว่า ชีวิตใกล้ถึงจุดสุดท้ายแล้ว

ผมเดินจากมาพร้อมความเงียบ ปล่อยให้ผีเสื้อตัวนั้นอยู่กับช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต การจากลาก็ต้องการความสงบเช่นเดียวกัน มันคงกำลังใคร่ครวญและทบทวนชีวิต

เช้าวันต่อมา ผมยังเดินช้าในสวนปกติ สิ่งที่ผมคิดไว้กลายเป็นความจริง ผีเสื้อปีกเขียวตัวนั้น มันหล่นจากใบไม้ นอนแน่นิ่งบนพื้นดินและสิ้นอายุขัย ผมถอนหายใจเบาๆ เหมือนคนที่ยังรับไม่ได้กับการจากลา

ผีเสื้อตัวนี้ใช้ชีวิตคุ้มแล้ว ช่วงเวลาแห่งการมีลมหายใจและดำรงอยู่อย่างเป็นตัวเองหมดลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงร่างอันไร้วิญญาณ วางไว้บนพื้นดิน ความตายอาจไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด มันทำให้ชีวิตหลุดพ้นจากตัวตน มันทำให้เวลาที่ผ่านมามีค่าและน่าจดจำ

ผีเสื้อตัวนี้จากโลกนี้ไปแล้ว ตลอดหลายวันที่มันมีชีวิต อย่างน้อยมันก็เห็นความงามของโลก มีสิทธิ์โบยบินตามใจปรารถนา และกล้าจากลาอย่างไม่ห่วงหาอาลัยกับร่างกายตัวเอง

เช้านี้ของผมไม่สดใสนัก เพราะซากผีเสื้อตัวนั้น ทำให้ผมครุ่นคิดเกี่ยวกับเวลาที่เหลืออยู่ของตัวเอง

ผมได้โบยบินตามเส้นทางของตัวเองหรือยังนะ?
ผมมองเห็นความงามของโลกใบนี้มากขึ้นแล้วใช่ไหม?
ถ้าวันสุดท้ายมาถึง ผมจะเสียดายที่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร?
การจากลาทำให้เวลาที่ยังเห็นหน้ากัน มีความหมายขึ้นใช่ไหม?

ผมปล่อยคำถามไว้โดยยังไม่รีบตอบ
แค่เดินจากมา
พร้อมความรู้สึกว่า…เวลาเราก็เหลือน้อยลงทุกวินาที….