ดอกพลับพลึงด่างรอหนึ่งปี
บทเรียนเรื่องการรอคอยจากธรรมชาติ
บทความเขียนโดย VchaiBlog
ช่วงหน้าฝนปีที่แล้ว ผมซื้อต้นพลับพลึงด่างมาปลูกไว้ที่สวนหนึ่งต้น ผมเลือกปลูกไว้ใต้ร่มไม้ใหญ่ เพราะไม้ด่างสีขาวมักไม่ชอบแสงแดดจัด หากปลูกไว้กลางแจ้งแสงแดดจะเผาใบสีขาวจนไหม้และเสียความสวยงามไป ผมจึงเลือกที่อยู่ให้มันใต้เงาไม้
ผมดูแลต้นพลับพลึงด่างด้วยการตัดหญ้า และใส่ปุ๋ยเม็ดละลายช้าไว้รอบโคนต้น จากนั้นปล่อยให้มันใช้ชีวิตในที่ในทางที่จัดไว้ให้ ดูเหมือนต้นพลับพลึงด่างจะเป็นต้นไม้ที่สงบเสงี่ยมเจียมตัว ไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทน มันแสดงแถบสีขาวบนใบสีเขียวอย่างตั้งใจ ประดุจงานศิลปะอันประณีตจากธรรมชาติ ให้ผมได้เสพผลงานศิลปะนั้นด้วยความจรรโลงใจ
สายลมทุ่งพัดพัดผ่าน ใบของต้นพลับพลึงด่างมักสั่นไหว เหมือนมันกำลังเต้นรำกับสายลม จากหน้าฝนอันเปียกชื้น สู่หน้าหนาวแห่งความเย็น และหน้าร้อนอันทรหด มันผ่านฤดูกาลแห่งความเปลี่ยนแปลงมาหลายฤดู ทนสู้กับทุกสภาพอากาศ เหมือนชีวิตเราที่ผ่านมรสุมมาอย่างหนักหน่วง ต้นพลับพลึงด่างยังอยู่ มันยืนต้น สังเคราะห์แสง และเป็นตัวเองอย่างเงียบๆ
กระทั่งเช้านี้ ขณะผมเดินในสวนอย่างช้าๆ สายตาผมก็ปะทะกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน หน่อต้นพลับพลึงด่าง หน่อเล็กๆ กำลังแทรกตัวขึ้นข้างๆ ต้นแม่ หน่อที่ลวดลายสีขาวสลับสีเขียว และยังออกดอกให้ชื่นชมอีกด้วย ดอกสีขาวภูระหงส์หยดย้อยราวพลุไฟ พร้อมกลิ่นหอมอันละมุนชวนหลงใหล ยามเมื่อสายลมพัดผ่านมาคราวใด ทั้งดอกและใบสั่นไหวเหมือนทักทายผู้มาเยือน
หนึ่งปีกับการมีหน่อและผลิดอก มันช่างยาวนาน นานมากจนผมถอดใจและบอกตัวเองว่า ต้นไม้ชนิดนี้คงไม่สามารถขยายพันธุ์ได้ด้วยตนเองตามธรรมชาติ คงต้องอาศัยเทคโนโลยีการเกษตรมาช่วยเพราะพันธุ์ แต่วันนี้มันพิสูจน์ตัวเองแล้วว่า มันสามารถดำรงอยู่อย่างชาญฉลาด มีความสามารถปรับตัวเพื่อสืบเผ่าพันธุ์ตัวเองได้ตามกลไกลของวิวัฒนาการ
ผมย้อนกลับมามองชีวิตตัวเอง แม้แต่ต้นพลับพลึงด่างยังรอหนึ่งปีเพื่อให้ผลตอบแทน แล้วชีวิตเราจะรอคอยความสำเร็จไม่ได้เชียวรึ?
ผมย้ำกับตัวเองอีกครั้งว่า จงลงมือทำสิ่งที่ควรทำ ปล่อยวางผลลัพธ์ที่จะตามมา แล้วรู้จักรอคอยจังหวะเวลาของตัวเอง
ใช่แล้วครับ รู้จักรอคอยความสำเร็จของตัวเอง มันอาจใช้เวลาหนึ่งปี สองปี หรือห้าปี แต่มันจะถึงเวลานั้นแน่นอน เหมือนต้นพลับพลึงด่างต้นนี้ ที่ต้องรอถึงหนึ่งปี กว่าจะมีหน่อและออกดอกให้ชื่นชม
ผมเดินออกมาจากสวน และเลิกสงสัยในตัวเองเสียทีว่า ชีวิตนี้จะประสบความสำเร็จหรือเปล่า? เพราะผมเชื่ออย่างสนิทใจไปแล้วว่า ชีวิตเราประสบความสำเร็จแน่นอน เพียงแค่ต้องอดทนรอ
ระหว่างรอ ก็ลงมือทำสิ่งที่ควรทำ…เป็นประจำสม่ำเสมอ…
ขอบคุณดอกพลับพลึงด่าง ผู้สอนวิธีมองชีวิต
