บทความเขียนโดย VchaiBlog

ท่ามกลางดอกเวอร์บีน่าสีม่วงสดใส และแสงแดดอ่อนทอประกาย ทุกอย่างช่างดูสดชื่นและสบายใจอย่างที่สุด

ทันใดนั้นมีเสียงดังขนาดหลายเดซิเบล ฟังคล้ายเสียงเฮลิคอปเตอร์ บินมาหยุดอยู่บนช่อดอกเวอร์บีน่า ผมมองสิ่งมีชีวิตนี้อย่างช้าๆ ลำตัวขนาดมหึมาคล้ายกับว่าช้างบินได้ ปีกสีฟ้าสะท้อนแสงตะวันเข้าตาราวกับผ้าคลุมสีเข้มยามรัตติกาล ลำตัวสีดำ ส่วนหัวสีเหลือง เมื่อนำทุกอย่างมารวมกัน ออกจะน่าเกียจนิดหนึ่ง และมันไม่น่าบินได้ ใช่แล้วครับ นี่คือ “แมลงภู่”

แมลงภู่ทำให้ผมตกใจกับความคิดตัวเองเล็กน้อย ผมกำลังตัดสินสิ่งมีชีวิตหนึ่งจากอคติส่วนตัว แค่เห็นรูปร่างภายนอกผมก็กล่าวหาว่า มันไม่น่าบินได้ ทั้งที่มันบินได้อย่างมหัศจรรย์

ผมวิจารณ์รูปร่าง ความน่าจะเป็น และเสียงที่มันปล่อยมา แต่มันกลับไม่ใส่ใจว่า ผมกำลังใช้คำเหยียดหยามมันเพียงใด แมลงภู่ไม่สนคำคนวิจารณ์ มันไม่แม้แต่จะนำถ้อยคำนั้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง

แมลงภู่รูปร่างอ้วน อัปลักษณ์ ปีกไม่สวย ส่งเสียงดัง น่ารังเกียจ มันเพิกเฉยต่อคำวิจารณ์ต่างๆ มันขยับปีกและบินอย่างเป็นตัวเอง ผมรู้สึกมึนงง และสับสนเล็กน้อย แมลงตัวนี้ไม่นำถ้อยคำเหล่านั้นมาทำให้ตัวเองทุกข์ใจ กลับกลายเป็นผม คนที่วิจารณ์ ต้องกระวนกระวายใจเสียเอง

ผมชอบเก็บคำวิจารณ์คนอื่นมาคิดจนไม่สบายใจ  บางครั้งเก็บถ้อยคำคนอื่นมาทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันนี้แมลงภูตัวหนึ่งสอนผมเบาๆ ว่า ถ้อยคำวิจารณ์จากคนอื่น ไม่มีผลกับชีวิตของมัน  ไม่มีอะไรทำให้เราทุกข์ใจได้ หากเราไม่นำมาใส่ใจ เราแค่เป็นตัวเอง บินอย่างอิสระ และตามหาความสุข….

ปล่อยให้ผู้คนพูดในสิ่งที่พวกเขาอยากพูด ส่วนเราก็ใช้เวลาที่มีค่า บินต่อไปในเส้นทางของตัวเอง

บทเรียน จากแมลงภู่ในสวน