ต่อหมาร่า ผู้ขนดินไปสร้างบ้าน

บทเรียนจากการลงมือทำทีละเล็กทีละน้อย

บทความโดย VchaiBlog

บ่ายนี้ลมพัดแรงผิดปกติ ฝนไม่ตกมาเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ทำให้อากาศร้อนอบอ้าวมาก แสงแดดสาดลงพื้นดินเต็มกำลัง ร้อนจนแทบมอดไหม้

ผมนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ในสวน ท้องฟ้าเปิดโปร่งจนแทบไม่มีก้อนเมฆ มีเพียงร่มเงาของต้นพะยูงและสายลมที่ช่วยบรรเทาความร้อนลงได้บ้าง

ขณะที่นั่งมองต้นไม้ในสวน ผมคิดว่าพวกมันคงกำลังดีใจที่ได้รับแสงแดด เพราะสำหรับต้นไม้ แสงแดดคือวัตถุดิบสำคัญในการปรุงอาหาร

แขกตัวเล็กที่บินผ่านหน้า

ทันใดนั้น บางสิ่งบินผ่านหน้าผมไป ก่อนลงจอดบนดินโคลนในกระถางต้นไม้

แมลงตัวหนึ่งมีลำตัวสีดำสลับเหลือง เอวคอดเรียวยาว ขาสีเหลือง และปีกสีน้ำตาล รูปร่างของมันดูคล้ายตัวละครผู้ร้ายในหนังสักเรื่อง ผมนั่งมองอยู่นานจึงนึกขึ้นได้ว่า นี่คือแมลงที่คนในพื้นที่เรียกว่า “ต่อหมาร่า”

มันใช้ปากรวบและปั้นดินเปียกเป็นก้อนเล็ก ๆ ก่อนบินหายไป สักพักก็บินกลับมายังจุดเดิม แล้วทำซ้ำเช่นนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

บ้านที่เกิดจากการทำซ้ำ

ผมเดินตามไปดูและพบรังดินติดอยู่ใต้ชายคา แมลงตัวเดิมบินกลับมาที่รัง พร้อมนำดินก้อนเล็ก ๆ มาต่อเติมทีละส่วน ภาพตรงหน้าทำให้สิ่งที่ผมสังเกตชัดเจนขึ้น

บทเรียนจากสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก

ผมไม่มีความรู้เชิงกีฏวิทยามากนัก แต่กลับตั้งคำถามว่า แมลงตัวนี้กำลังสอนอะไรบางอย่างให้ผมหรือเปล่า

แล้วผมก็พบคำตอบว่า การลงมือทำอะไรบางอย่างทีละเล็กทีละน้อย ไม่เกินกำลัง และทำอย่างสม่ำเสมอ มักพาเราเข้าใกล้ความสำเร็จ

เหมือนแมลงตัวนี้ที่ไม่ได้ขนดินก้อนใหญ่โต มันเพียงบินกลับไปกลับมา นำดินก้อนเล็ก ๆ มาต่อกันด้วยความขยันและต่อเนื่อง จนกลายเป็นรังที่สำเร็จขึ้นมาได้

ไม่ต้องทำให้ใหญ่ ขอเพียงทำต่อ

หากผมต้องการประสบความสำเร็จในชีวิต หรือต้องการบางสิ่งจริง ๆ สิ่งที่ควรเอาเยี่ยงอย่างจากมันคือ
ค่อย ๆ สร้างสิ่งนั้นขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย โดยไม่เกียจคร้าน

บางวันอาจทำได้มาก บางวันอาจทำได้เพียงนิดเดียว แต่ตราบใดที่ยังลงมือทำ สิ่งที่เราต้องการก็จะค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่าง

สายลมพัดผ่านมาอย่างแผ่วเบา นำความเย็นมาให้และทำให้ใบไม้สั่นไหว คล้ายกำลังบอกให้ผมลุกขึ้นไปลงมือทำอะไรบางอย่าง

ความขยันและการลงมือทำอย่างสม่ำเสมอ อาจเป็นกุญแจที่พาเราไปสู่สิ่งที่ต้องการ

เหมือนต่อหมาร่าตัวเล็กที่กำลังขนดินไปสร้างรัง ทีละก้อน ทีละเที่ยว และทำต่อเนื่องจนสำเร็จ โดยไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยเลย

บันทึกในสวน VchaiBlog