สิ่งที่ไส้เดือนสอนผมในวันฝนตก
บทเรียนชีวิตจากธรรมชาติ
บทความโดย VchaiBlog
ท้องฟ้ามืดลงพร้อมสายฝนโปรยลงมาอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นฝนตกหนัก ฝนตกหนักเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ก้อนเมฆก็ลอยผ่านไป ทิ้งไว้เพียงละอองน้ำเล็กๆ ที่หล่นมาจากฟากฟ้า
ผมยังคงเดินช้าๆ อย่างสบายใจ ยามเมื่อเม็ดฝนทักทายพื้นดินแบบนี้ มักมีเรื่องเล็กๆ ให้ค้นพบเสมอ ผมก้มมองพื้นดินที่น้ำฝนไหลรวมเป็นสาย สิ่งที่สะดุดสายตาคือ สัตว์ตัวหนึ่งลำตัวยาว กำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า มันคือ “ไส้เดือน”
ไส้เดือนตัวน้อยกำลังเคลื่อนที่สวนกระแสน้ำ มันค่อยๆ คลานอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่เคยเจอน้ำฝน ไส้เดือนกำลังเดินทางไปไหนกันนะ? ก่อนหน้านี้มันคงอาศัยอยู่ใต้พื้นดินอันเงียบสงัดและมืดมิด กระทั่งฝนตกหนัก น้ำฝนไหลเข้าในช่องว่างระหว่างเม็ดดิน ท่วมที่อยู่อาศัยของมันซึ่งเคยหลับนอน มันจึงขึ้นมาบนพื้นดินวันฝนตกเพื่อออกเดินทางไปหาถิ่นที่อยู่ใหม่ หรืออาจกำลังออกไปผจญภัยในเส้นทางของตัวเอง
ไส้เดือนน้อยจะรู้หรือไม่ว่า การออกมาปรากฎตัวของมันเสี่ยงอันตรายยิ่งนัก พวกนกจ้องจะกินมันเป็นอาหาร และสัตว์อีกหลายชนิดที่พร้อมทำร้ายร่างกายอันบอบบางของมันให้จบสิ้น แต่ดูเหมือนไส้เดือนจะไม่เกรงกลัวภัยอันตรายแม้แต่น้อย
มันไม่มีขา ไม่มีอาวุธ ไม่มีต้นทุนชีวิตมากมาย แต่มันกล้าออกเดินทางโดยไม่หวาดหวั่นต่ออนาคต มันกล้าใช้ชีวิตตามจังหวะของโลก เคลื่อนที่ไปข้างหน้า หาที่อยู่อาศัย เรียนรู้ และมีชีวิตอยู่อย่างเป็นตัวเอง
ผมเดินผ่านไส้เดือนไป ปล่อยให้มันเดินทางบนวิถีของมันเอง ผมเองก็กำลังเดินบนเส้นทางของตัวเองเช่นกัน สิ่งมีชีวิตบนดาวเคราะห์ดวงนี้ ต่างกำลังเดินทางไปพร้อมโลก โลกที่หมุนวนรอบดวงอาทิตย์ เราต่างเป็นนักเดินทาง…เพื่อแสวงหาอะไรบางอย่างที่มีความหมาย…
บันทึกวันฝนพร่ำกับไส้เดือนหนึ่งตัว
