บันทึก วันที่ 27 มีนาคม 2569  เวลา 09.30 นาฬิกา

วันที่หมอกควันไฟป่า ค่า PM 2.5 พุ่งสูงไปถึง 268 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งเกินกว่ามาตรฐานและอยู่ในขั้นอันตราย ผมเองก็ต้องใส่หน้ากากป้องกันฝุ่นตลอดเวลา ยกเว้นช่วงที่อยู่ในบ้านและเปิดเครื่องฟอกอากาศจึงจะถอดหน้ากากออก

ผมถือแม็คบุ้คออกมานั่งบันทึกเงียบๆ ใต้ร่มไม้ในสวน ที่ตอนนี้อบอวลไปด้วยเสียงดังจากการก่อสร้าง พร้อมองตรงไปที่นกซึ่งกำลังกินกล้วยน้ำว้าสุกอย่างมีความสุข

หากเราย้อนอดีตไปได้ เราจะยังตัดสินใจเลือกลงมือทำเหมือนเดิมไหมนะ?

เราจะยังเดินบนเส้นทางนี้ เลือกใช้ชีวิตแบบนี้ หรือประกอบอาชีพนี้หรือเปล่า?

แน่นอนว่า ณ ช่วงเวลาขณะนั้น การที่เราเลือกตัดสินใจอะไรบางอย่าง ลงมือทำ เลือกทางเดินชีวิต เราเลือกจากความรู้สึกและเหตุผลในช่วงนี้ “แม้จะย้อนเวลากลับไปได้เราก็ยังตัดสินใจเหมือนเดิม” เพราะเราเองมองไม่เห็นอนาคตแบบที่เป็นอยู่ในปัจจุบันยังไงละครับ  

ซึ่งมันน่าตื่นตาตื่นใจ ประหลาดใจที่การตัดสินใจครั้งนั้น พาเรามาอยู่ตรงนี้ จุดที่เป็นตัวเอง ไม่ว่าผลลัพธ์ตอนนี้จะเป็นยังไง กำลังมีความสุข สับสน ทุกข์ใจ เสียดายเวลา ล้มเหลว ประสบความสำเร็จ “เรายังเป็นตัวเองอยู่ในเวอร์ชั่นที่ต่างจากอดีตแน่นอน” จริงไหมครับ?

ผมแค่ยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง และยอมรับผลลัพธ์ในปัจจุบัน สิ่งที่ผมอยากเดินไปในอนาคตต่างหาก คือความสำคัญของการตัดสินใจในปัจจุบัน

คนที่ประสบความสำเร็จหลายคนพูดคล้ายกันว่า “ชีวิตเราเหมือนจุดจากอดีตที่ต่อกันจนกลายเป็นเส้นชีวิต เราไม่มีทางรู้ว่า การตัดสินใจของเรามีผลกับอนาคตอย่างไร เราเพียงใช้ชีวิต ตัดสินใจ เลือกทางเดิน แล้วลงมือทำ”

แสงอาทิตย์รค่อยๆ โผล่ขึ้นอย่างช้าๆ อากาศเย็นเพราะแสงแดดส่องลงมายังพื้นโลกได้ไม่เต็มที่ หมอกควันไฟและฝุ่นพีเอ็มปกคลุมชั้นบรรยากาศ ทำให้มองทุกอย่างได้ไม่ชัดเจน ทุกอย่างดูคลุมเครือ ไร้ทิศทางและน่าอึดอัด แต่เรายังคงเดินหน้าต่อไปในทุกวันอย่างคนที่เข้าใจว่า อนาคตมักไม่ชัดเจน ไม่แน่นอน คาดคะเนไม่ได้ ถึงแม้อนาคตยากจะคาดการณ์แต่เราก็ยังเลือกใช้ชีวิตในปัจจุบันอย่างเป็นตัวเอง กระทั่งเมื่อมองย้อนกลับไปในอดีต เราจะเห็นเส้นชีวิตที่ผ่านมาชัดเจน

มนุษย์มักเป็นเช่นนี้ เรามองอนาคตไม่ออกหรอก (เราไม่มีความสามารถพอที่เห็นอนาคตของตัวเอง) แต่เรามองภาพอดีตได้ชัด พร้อมตีความอดีตจนเกิดความรู้สึกบางอย่าง เช่น อยากไปแก้ไขอดีต เสียดายอดีต รู้สึกผิดพลาด ฯลฯ ช่างแปลกประหลาดเสียจริง ทั้งที่ทุกการตัดสินใจคือจุดที่เราเดินมายืนอยู่ในปัจจุบัน

ผมเองก็มองอนาคตตัวเองไม่ออกเหมือนกันครับ บางทีมันยากที่จะสร้างภาพขึ้นในจิตนาการ ขอแค่ปัจจุบัน เรายังใช้ชีวิตตรงกับเสียงหัวใจตัวเองอย่างอิ่มเอมและมีความสุข ผมว่า นั้นคือ สิ่งมีค่าที่เรามอบให้ชีวิตตัวเองแล้วครับ