เมื่อคืนฝนตกหนัก ฟ้าร้องคำรามประดุจสงครามบนสรวงสวรรค์ เสียงฟ้านั้นดังแทรกเข้ามาเป็นระยะตลอดทั้งคืนจนผมหลับๆ ตื่นๆ ผมตื่นเช้ามาด้วยอาการงัวเงีย โชคดีที่ได้กาแฟดำร้อนๆ ช่วยกู้คืนความสดชื่น อดคิดไม่ได้เลยว่า มนุษย์ยุคโบราณที่ไม่รู้จักกาแฟ พวกเขาเอาชนะความง่วงในยามเช้าเช่นนี้ได้อย่างไร

ผมเดินออกไปสัมผัสแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า หยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามยอดหญ้าให้ความรู้สึกเย็นสบายอย่างประหลาด ผมทอดน่องช้าๆ สูดกลิ่นใบข้าวในนา มันคือกลิ่นหอมของความอุดมสมบูรณ์จากผืนดิน มวลพฤกษาชุ่มฉ่ำด้วยหยดฝนที่เพิ่งลาจาก กับสายลมพัดเอื่อยที่ทำให้โลกในเช้านี้ของผมหมุนช้าลงกว่าเดิม

“เจ้าหลง” แมวจอมป่วน เดินตามผมมาติดๆ ดูมันจะเปี่ยมสุขเหลือเกินที่ได้สัมผัสพื้นหญ้าเปียกชื้น สูดกลิ่นอายธรรมชาติ และจดจ้องเหล่านกที่บินโฉบไปมา มันช่างรู้จักคุณค่าของเวลา ณ ปัจจุบันเสียจริง แววตาคู่นั้นบ่งบอกถึงความพึงพอใจในชีวิต เพียงแค่ได้อยู่ตรงนี้กับใครสักคน และดำรงตนเป็นตัวของตัวเอง นี่คงคือความหมายของการมีอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้

ผมทรุดตัวลงนั่งมองทุ่งนา ใช้มือสัมผัสใบข้าวที่เย็นเฉียบด้วยน้ำค้าง ต้นข้าวเหล่านี้กำลังเติบโตอย่างเงียบเชียบและอดทน ผ่านมรสุมชีวิตมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะเป็นแสงแดดแผดเผายามกลางวัน หรือเม็ดฝนกระหน่ำยามวิกาล ต้นข้าวใช้ชีวิตไปตามจังหวะของโลก และพึงพอใจในสิ่งที่ตนเองเป็น

ระหว่างที่ผมกำลังเก็บภาพใบข้าวอยู่นั้น ชาวนาแบกจอบคนหนึ่งก็เดินผ่านมาพอดี เขาเป็นชายร่างท้วมในชุดเสื้อแขนยาว รองเท้าบูท และสะพายย่ามพื้นเมือง ผมเป็นฝ่ายส่งยิ้มให้เขาก่อน เมื่อเห็นรอยยิ้มผมเขาก็ยิ้มตอบกลับมาอย่างไมตรี

“ต้นข้าวสวยและโตไวมากเลยครับ ผมเลยเดินมาถ่ายรูปไว้” ผมเอ่ยทัก “ตามสบายเลย” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม

เราชวนกันคุยไปเรื่อยๆ จนทำให้รู้ว่าเขามาเช่าที่ดินแปลงนี้เพื่อทำนา และมีความรู้เรื่องข้าวอย่างลึกซึ้งทีเดียว

ขณะที่แสงแดดค่อยๆ อาบไล้พื้นหญ้าและผืนนา เมื่อเวลาเคลื่อนผ่าน มนุษย์ก็เริ่มออกไปทำกิจกรรมที่เรียกว่า “งาน” เสียงค้อน เสียงเครื่องยนต์ เสียงเคาะไม้ และเสียงสนทนาเริ่มดังสอดประสาน ตามมาด้วยเสียงคำรามของเครื่องจักรก่อสร้าง ช่วงนี้บริเวณบ้านผมมีการก่อสร้างอยู่หลายอย่าง จนหูเริ่มจะชินชากับเสียงที่เกิดจากฝีมือมนุษย์ไปเสียแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ในห้วงคำนึงของผม ผมยังเลือกที่จะรับฟังเสียงนก เสียงลม และเสียงครางเบาๆ ของแมว มากกว่าที่จะตั้งใจฟังเสียงของเครื่องจักรกล

#VchaiBlog