บทความเขียนโดย VchaiBlog

ขณะที่ผมกำลังเดินชมสายหมอกบนดอยผาฮี้ อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย สายตาผมก็สะดุดกับร้านคาเฟ่ริมทาง ใกล้กับลานจอดรถ ชื่อร้านว่า “ร้านคาเฟ่ฟอเรสต์” ใช่แน่นอน คาเฟ่สำหรับการพักผ่อน ผมจึงเดินตรงเข้าไปในร้าน ซึ่งจัดแบบมินิมอลสไตล์ญี่ปุ่น ดูเรียบง่ายและเป็นกันเอง

ที่หน้าเคาน์เตอร์มีสาวชาวอาข่ายิ้มต้อนรับลูกค้า พร้อมกลิ่นหอมของกาแฟที่ลอยมาแตะปลายจมูกอย่างนุ่มนวล เมล็ดกาแฟที่วางเรียงอยู่หน้าร้าน บอกให้รู้ว่า กาแฟที่นี่ปลูกและแปรรูปกันเองบนดอยแห่งนี้

ผมมองดูเมนูเครื่องดื่มสักครู่พอเป็นพิธี ทั้งที่ในใจก็รู้อยู่แล้วว่าจะสั่งกาแฟอะไร ผมเอ่ยขึ้น “ขออเมริกาโน่ร้อน คั่วกลาง ไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งแก้วครับ” สาวอาข่ายิ้มตอบ พร้อมถามต่อว่า “จะรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ” ผมส่ายศีรษะแทนคำตอบ จากนั้นจึงเดินออกมาหาที่นั่ง วันนี้ลูกค้าในร้านค่อนข้างน้อย ผมเห็นลูกค้าสองคนนั่งอยู่มุมภายใน ผมจึงเดินเลี่ยงออกมานั่งห้อยขาที่ด้านนอก

ผมวางกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะ หยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปทิวทัศน์ สักพักกาแฟก็นำมาเสิร์ฟ กลิ่นกาแฟคล้ายช็อกโกแลตผสมกลิ่นดอกไม้ป่า มันหอมประหลาด

ผมยกแก้วกาแฟขึ้นจิบกาแฟเบาๆ แล้วอมไว้ในปาก รับรู้รสชาติของมัน โดยเริ่มจากรสขมบางๆ ตามมาด้วยเปรี้ยวหวาน มันละมุนลิ้น คล้ายกำลังดื่มช็อกโกแลตผสมน้ำผลไม้ ให้ความรู้สึกอบอุ่น และสดชื่น

ผมถือแก้วกาแฟไว้ใกล้จมูก สูดกลิ่นหอมของมันอย่างช้าๆ จากนั้นก็มองตรงไปยังวิวเบื้องล่าง หมอกสีขาวเริ่มเคลื่อนที่ขึ้นสู่ด้านบน มันถูกกระแสลมพัดผ่านเคลื่อนที่ไปมา หมุนวน ล่องไหล และเต็มที่กับการใช้ชีวิต

ผมยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง ดื่มด่ำกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ปล่อยเวลาให้ไหลไป ความทุกข์ใจถูกสายลมพัดผ่าน เหลือไว้เพียงความสำราญและความอิ่มใจ

ใช่ครับ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าความสุขแน่นอน เพราะขณะปัจจุบันผมไม่ทุกข์ เมื่อไม่มีความทุกข์ในใจ ความสุขก็สดใสขึ้นอีกครั้ง มันช่างง่ายดายได้อะไรอย่างนี้

แค่ได้กาแฟหนึ่งแก้ว บรรยากาศบนดอยสูง อยู่กับเวลาของตัวเอง เท่านี้ก็ห่างไกลจากคำว่า… ทุกข์ใจแล้วครับ