วิธีรับมือกับความเศร้าและความสูญเสีย
ในวันที่หัวใจเจ็บปวด
โดย VchaiBlog
เมื่อสองวันก่อน ผมเจอลูกแมวจรตัวหนึ่งเดินอยู่บนเกาะกลางถนน ผมจึงกลับรถเพื่อตามหามันอีกครั้ง เมื่อเจอมันแล้ว ผมพามันไปหาสัตวแพทย์ด้วยความหวังว่า วันหนึ่งมันอาจกลายเป็นเพื่อนใหม่ของเจ้าหลง (แมวที่บ้านของผมเอง) แต่สุดท้าย สัตว์แพทย์ที่คลินิกโทรมาบอกว่า ลูกแมวตัวนั้น ติดเชื้อไข้หัดแมว อาเจียน ถ่ายเหลว และจากไปในช่วงกลางดึก
ผมรู้สึกเศร้าและเสียใจอย่างประหลาด ความรู้สึกนั้นจุกแน่นอยู่ในอก จนบางช่วงแทบไม่มีสมาธิจะทำอะไรเลย พยายามเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง เขาก็บอกว่า ผมคิดมากและใส่ใจเรื่องเล็กน้อยมากเกินไป แค่ลูกแมวหนึ่งตัวที่สิ้นอายุขัย ผมจึงเก็บความรู้สึกนี้ไว้กับตัวเอง ความรู้สึกเศร้าและเสียใจกับอะไรบางอย่างที่มักเกิดขึ้นกับผมบ่อยๆ
วิธีที่ผมใช้เพื่อจัดการ ความความเศร้าและเสียใจ คือ
- ขี่รถมอเตอร์ไซต์เวสป้าออกไปสัมผัสโลก ออกจากสถานการณ์ที่ทำให้เราทุกข์ใจ ออกไปยังสถานที่ใหม่ เพื่อทำให้เราสบายใจ ไม่ว่าจะเป็นทุ่งนา ภูเขา แม่น้ำ แค่นั่งมองสายหมอก ลอยผ่านยอดดอยก็ทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นอีกนิด การมองวิวทิวทัศน์ทำให้เราเบาสบายขึ้น เปลี่ยนภาพของสายตาใหม่ เพื่อเห็นให้ความแตกต่างบ้างเล็กน้อย
- มองดอกไม้ เช่น ดอกพุดซ้อนสีขาว ส่งกลิ่นหอม ดอกบัวแดงที่ลอยอยู่เหนือน้ำ การนั่งมองดอกไม้ช่วยให้เราเข้าใจโลกอย่างที่เป็น โดยไม่พยายามเปลี่ยนแปลงให้ดอกไม้เป็นไปดั่งใจเรา ปล่อยให้ดอกไม้เป็นดอกไม้ มีสีขาว มีสีแดง ส่งกลิ่นหอม โดยไม่พยายามเปลี่ยนมันเป็นอย่างอื่น เหมือนเหตุการณ์ที่ทำให้เราทุกข์ใจ เราไม่จำเป็นต้องพยายามเปลี่ยนแปลงมัน แค่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น เหมือนยอมรับดอกไม้ที่บานอยู่ตรงนั้น
- เขียนความรู้สึกออกมา เพื่อขจัดสิ่งค้างคาในหัวใจ เขียนเพื่อปลดปล่อยความรู้สึกนั้นให้เป็นอิสระ เขียนเพื่อทำความเข้าใจความรู้สึกเศร้าและเสียใจ จากนั้นก็ปล่อยให้มันจางหายไปพร้อมกับสายลม
- มองหาสิ่งที่เรามี ไม่ใช่สิ่งที่เสียไปแล้ว พยายามโฟกัสอยู่กับชีวิตในปัจจุบัน แล้วกล่าวขอบคุณอะไรบางอย่างที่มองเห็น เช่น ขอบคุณลมหายใจของตัวเอง ขอบคุณดวงตาที่ยังมองเห็น แขนขาที่ยังใช้งานได้ เงินในกระเป๋าสตางค์ รถจักรยานยนต์คู่ใจ บ้านที่อยู่อาศัย ผีเสื้อที่กำลังบินผ่าน สายฝนที่กำลังหล่นจากท้องฟ้า ฯลฯ หากเราเห็นคุณค่าสิ่งที่มีอยู่ เราจะค่อยๆ ฟื้นจากความเสียใจได้ดีขึ้น
- กิจกรรมหลายอย่างช่วยให้เรามีความสุขง่ายขึ้น เช่น กินอาหารอร่อย ปลูกต้นไม้ อ่านนิยาย เดินเล่นช้าๆ โทรศัพท์คุยกับเพื่อน ฯลฯ กิจกรรมเหล่านี้ช่วยให้เราหลงลืมความทุกข์ใจลงชั่วขณะ
ท้ายที่สุดแล้ว กาลเวลาจะกลืนทุกอย่างให้จางหายไป เหลือไว้เพียงความทรงจำ หากทำทุกอย่างแล้วยังไม่ดีขึ้น ก็ไม่เป็นไรเลยครับ เพราะความเศร้า ความเสียใจ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แค่อยู่กับมัน ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
ปล่อยให้ความรู้สึกทุกข์ใจ เสียใจ หรือเศร้าใจ ได้ทำหน้าที่ของมันบ้างก็ไม่เป็นไรเลย เพราะนั่นคือ การเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ยังรู้สึกได้
เมื่อผ่านพ้นความเศร้าและเสียใจไปแล้ว เราจะรับรู้ด้วยตัวเองว่า ทุกอย่างอยู่กับเราไม่นาน มันเปลี่ยนผ่าน หมุนเวียน ไม่คงทน นั่นละครับที่ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย และมีเหตุผลที่จะใช้ชีวิตอย่างตั้งใจ…
บันทึกริมหนองน้ำกับรถเวสป้า ในวันเศร้าใจ
