ทำไมผมถึงชอบเดินช้า

บทความโดย: VchaiBlog

เย็นย่ำยามใกล้ค่ำ แสงแดดอ่อนทอประกายจาง ๆ หลังสายฝนกระหน่ำซัด พื้นดินยังคงเปียกชื้น และทุกสรรพสิ่งคล้ายกำลังฟื้นตื่นจากการโอบรับเม็ดฝนมานานนับชั่วโมง ผมกำลังทอดน่องเดินช้า ๆ อยู่ในสวนสาธารณะใกล้บ้าน

สิ่งที่ผมสังเกตเห็นในเวลานี้ คือผู้คนมากมายที่พากันออกมาใช้ชีวิตหลังฝนซา บ้างวิ่งออกกำลังกาย บ้างเดินสนทนากันอย่างเพลิดเพลิน แต่ส่วนใหญ่แล้ว… ผู้คนรอบตัวกำลังเร่งฝีเท้าวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ผมเลือกที่จะเดินช้า ๆ ปล่อยให้เท้าแต่ละข้างค่อย ๆ ก้าวไปตามจังหวะที่สอดประสานกับลมหายใจ ผู้คนวิ่งแซงผ่านผมไปพร้อมกลิ่นเหงื่อและความมุ่งมั่น ราวกับพวกเขากำลังมุ่งมาดทำลายสถิติอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการออกกำลังกายอย่างเอาเป็นเอาตาย

ทว่าในขณะที่ผมเดินช้า… สิ่งมหัศจรรย์ก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

ต้นชัยพฤกษ์สีชมพูต้นใหญ่กำลังเบ่งบานอย่างสง่างาม มันส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยผ่านนาสิกอย่างแผ่วเบาและเป็นกันเอง กิ่งก้านไหวเอนยามต้องสายลม ราวกับกำลังขับขานบทกวีแด่ผู้แสวงหาคุณค่าของชีวิต หรือบางที… ก็คล้ายกำลังโบกมือทักทายผู้คนที่กำลังเคลื่อนไหวผ่านไปมา

ผมยิ้มด้วยความเบิกบานใจ ทอดสายตามองดอกไม้นั้นอย่างละเอียด ถี่ถ้วน สังเกตกลีบสีชมพูระเรื่อ เกสรที่บรรจงอวดโฉมประหนึ่งการรังสรรค์จากพู่กันของจิตรกรฝีมือเอก และหยาดพิรุณที่ยังคงเกาะพราวอยู่ตามกิ่งใบ

ทำไมผมถึงชอบเดินช้า?

นั่นเป็นเพราะผมรู้สึกว่าตัวเอง “มีเวลามากขึ้น” และเมื่อมีเวลามากขึ้น ผมจึงได้ละเมียดละไมกับชีวิต ได้เฝ้าสังเกตความงามรอบกาย และได้กลับมาอยู่กับลมหายใจของตัวเองอย่างแท้จริง

ลองคิดดูสิครับ… เมื่อเราไม่ต้องพะวงกับเงื่อนไขของเวลา ทุกอย่างรอบตัวจะดูเชื่องช้าและเปี่ยมความหมายในตัวเอง เราจะสัมผัสสิ่งตรงหน้าได้ละเอียดขึ้น และความคิดในหัวจะค่อย ๆ สำแดงตัวตนออกมาอย่างที่เป็น

ความคิดของมนุษย์เรานั้นช่างหลากหลาย หมุนเวียน เปลี่ยนผัน และไม่มีวันจบสิ้น

การเดินช้า ๆ ท่ามกลางโลกที่เคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ช่วยฝึกให้หัวใจของเราอยู่กับตัวเองได้เก่งขึ้น และเมื่อเราเท่าทันตัวเอง ท้ายที่สุดแล้ว ความสามารถในการรับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัวก็จะเฉียบคมตามไปด้วย ซึ่งมันอาจเป็นสัญชาตญาณการอยู่รอดและวิวัฒนาการของมนุษย์เราไปอีกขั้น

และสิ่งสำคัญที่ผมรับรู้ได้ด้วยตัวเองจากการเดินช้า คือความสามารถในการขบคิดเชิงปรัชญาเกี่ยวกับชีวิตที่กระจ่างชัดขึ้น มันทำให้เราเข้าใจตัวเองในแบบที่เป็นอยู่ โดยไม่ฝืน ไม่บังคับ แค่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามท่วงทำนองและจังหวะเวลา…

และนี่คือเหตุผลทั้งหมด… ที่ทำให้ผมชอบเดินช้า