แสงแดดยามเย็น ส่องสว่างอย่างอ่อนโยน ปลายเดือนเมษายนเช่นนี้ ทุกอย่างยังคงร้อนระอุ  ผมพาตัวเองมาเดินสลับวิ่ง เพื่อออกกำลังกายให้เหงื่อไหล ให้หัวใจได้เต้นแรงเพื่อหัวใจจะได้ทำหน้าที่สูบฉีดเลือดอย่างเต็มที่ วิ่งได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องเดิน พอหายเหนื่อยก็เริ่มวิ่งอีกครั้ง เดินสลับวิ่งแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

สายลมพัดผ่านอย่างแผ่วเบา พัดพาไอร้อนมากระทบร่างกาย หนองน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก ตั้งอยู่ด้านหน้า กระเพื่อมเป็นสายเมื่อยามถูกสายลมพัดผ่าน ดอกหญ้าสั่นไหว ดวงตะวันกลมโตค่อยๆ ลาลับลงสู่ยอดดอย ทุกอย่างรอบตัวผมกำลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า และเป็นตัวเองตามจังหวะของเวลา

ความสุขของการออกมาใช้ชีวิต สังเกตธรรมชาติยามเย็น เป็นความสุขอันประหลาด มันมอบความเข้าใจชีวิตมาให้ มอบความสดชื่น และมอบความสงบ ขณะที่เราเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเวลา เหมือนเราจะมีเวลาเพิ่มขึ้น

เราจะมีเวลาสำหรับสิ่งที่เราคิดว่าสำคัญเสมอ ยิ่งหากออกมาเดินด้วยแล้ว เราจะมีเวลามากพอจะเห็นความงามของสภาพแวดล้อมยามเย็น แสงแดดเป็นประกายงดงามยิ่งนัก มันสว่างเข้าตาราวกับสมบัติล้ำค่าที่อยู่แสนไกล เทือกเขาตั้งตระหง่านสูงใหญ่ ประดุจปัญหาและอุปสรรคขวางกั้นไว้ หากเราตั้งใจจะต้องเดินข้ามมันไปเพื่อพบกับความสำเร็จแน่นอน

ทุกครั้งที่มาเดินออกกำลังกาย ผมมักสังเกตเห็นรายละเอียดรอบตัว ที่มันแปรเปลี่ยนไปในทุกวัน ดอกไม้สลับกันเบ่งบาน ดวงอาทิตย์เคลื่อนตำแหน่งการตก หมู่นกกาที่บินเริงร่ากับสายลม และแมลงต่างๆ ที่ออกมาให้เชยชมยามเมื่อถึงฤดูของตัวเอง

เพราะความสุขมันปรากฏอยู่รายรอบตัว ผมจึงต้องมีชีวิตอยู่เพื่อมองหา ผมจึงต้องพาตัวเองออกมา เพื่อใช้สายตาสังเกต

ผมแค่พยายามเข้าใจชีวิตที่เหลืออยู่ของตัวเอง

และทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่ผมได้ ขณะเดินออกกำลังกายที่หนองน้ำพุ อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

เชิญมาเดินออกกำลังกายด้วยกันครับ…