แมลงบนดอกบัวดิน
บทเรียนเรื่องการปล่อยวางในสวนหลังฝน

บทความโดย VchaiBlog

ตลอดทั้งวัน ท้องฟ้าปกคลุมด้วยก้อนเมฆสีเทา มองไปทางไหนก็ไม่เห็นแสงแดด มีเพียงสายลมเย็นและละอองฝนที่โปรยลงมาไม่ขาดสาย ผมเดินช้า ๆ อยู่ในสวน ปล่อยให้บรรยากาศชุ่มฉ่ำของฤดูมรสุมพาความคิดล่องลอยไปตามเสียงฝน

ท่ามกลางความหม่นของท้องฟ้า ดอกบัวดินสีชมพูกลับชูช่อเด่นอยู่กลางสวน ราวกับไม่ยี่หระต่อสายฝน แม้กลีบดอกจะเปียกชุ่ม แต่มันยังคงเบ่งบานอย่างสง่างาม ผมก้มลงเด็ดดอกไม้อย่างเบามือ ตั้งใจจะนำไปปักแจกันบนโต๊ะทำงาน

ทันใดนั้น ผมสังเกตเห็นแมลงตัวเล็กเกาะอยู่บนกลีบดอกบัวดิน รูปร่างของมันดูคล้ายแมลงเต่าทอง มันเกาะแน่นราวกับหวงแหนดอกไม้ดอกนี้ แม้ผมจะขยับดอกไม้เบา ๆ มันก็ยังไม่ยอมปล่อย

ผมยืนมองมันอยู่ครู่หนึ่ง แมลงตัวนั้นคงไม่รู้เลยว่า ดอกไม้ที่มันยึดเกาะได้ถูกยกขึ้นจากพื้นแล้ว ผมจึงค่อย ๆ จับมันออกและวางลงบนใบไม้ใกล้ ๆ มันดูไม่พอใจนัก ก่อนจะไต่ไปมาราวกับกำลังมองหาสิ่งที่เพิ่งสูญเสียไป

เมื่อความสวยงามกลายเป็นสิ่งที่เราอยากครอบครอง

ภาพตรงหน้าทำให้ผมนึกถึงการยึดติดกับความสวยงาม เรามักอยากเก็บสิ่งที่ชอบไว้กับตัว เพราะการได้ครอบครองทำให้รู้สึกสุขใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ดอกไม้ที่เคยงดงามย่อมค่อย ๆ เหี่ยวเฉา ร่วงโรย และกลับคืนสู่พื้นดิน ความสวยงามจึงไม่อาจอยู่กับเราได้ตลอดไป

แมลงตัวนั้นอาจไม่รู้ว่า การปล่อยสิ่งที่ยึดไว้จะทำให้มันเป็นอิสระขึ้น ส่วนผมกลับคิดว่าตัวเองเป็นผู้ปลดปล่อยมัน ทั้งที่ไม่แน่ใจเลยว่า ระหว่างใบไม้ในสวนกับดอกบัวดินสีชมพู มันอยากอยู่ตรงไหนมากกว่ากัน

เม็ดฝนยังโปรยลงมาไม่ขาดสาย พื้นดินชื้นแฉะจนผมแทบทำสวนต่อไม่ได้ เมื่อหันกลับไปมองใบไม้ที่วางแมลงตัวนั้นไว้ ผมก็ไม่เห็นมันแล้ว มันอาจออกเดินทางตามหาที่อยู่ใหม่ หรืออาจกำลังมองหาดอกไม้ดอกอื่นเพื่อยึดเกาะต่อไป

โลกยังคงหมุน ดอกไม้ยังคงผลิบาน และแมลงมากมายยังคงอาศัยอยู่กับดอกไม้ ส่วนผม คนที่คิดว่าตัวเองทำสิ่งที่ดี กลับเป็นผู้แย่งดอกไม้ไปจากแมลงตัวหนึ่ง

ผมสอนแมลงให้ปล่อยวาง แต่กลับยึดดอกไม้นั้นมาเป็นของตัวเอง

ผมบอกว่าดอกไม้ย่อมเหี่ยวเฉาตามกาลเวลา แต่กลับเป็นผู้แย่งสิทธิในการครอบครองจากมัน

ผมคิดว่าตัวเองเข้าใจชีวิต แต่ในท้ายที่สุด อาจยังไม่เข้าใจตัวเองเลย

บางที บทเรียนเรื่องการปล่อยวาง ไม่ได้เกิดขึ้นกับแมลงตัวนั้น แต่อาจเกิดขึ้นกับผม คนที่ยืนอยู่กลางสวน ถือดอกบัวดินไว้ในมือ และเพิ่งมองเห็นความยึดติดของตัวเองผ่านสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ บนกลีบดอกไม้

บันทึกในสวน

VchaiBlog