สาเหตุที่ผมขับรถมอเตอร์ไซค์ช้า
และมีความสุขกับการเดินทางมากขึ้น

เขียนโดย VchaiBlog

ผมยอมรับความจริงข้อหนึ่งของชีวิตครับ เวลาผมออกเดินทางท่องเที่ยวด้วยรถมอเตอร์ไซค์ ผมมักใช้ความเร็วที่ต่ำมาก โดยเฉลี่ย 40-80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ผมเคยเดินทางท่องเที่ยวกับเพื่อนหลายทริป แต่พวกเขาพากันขับรถไวมาก และทุกทริปพวกเขามักไปถึงเป้าหมายก่อนผมเสมอ

ยกตัวอย่างทริปล่าสุด พวกเราขับขี่รถจากแม่สายไปเที่ยวทุ่งบัวตองที่ดอยหัวแม่คำ เชียงราย พวกเราออกจากบ้านพร้อมกันเวลา 08.30 นาฬิกา ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปผมกลับอยู่ท้ายขบวนและหายไปจากกลุ่มเพื่อน แน่นอนครับว่า สุดท้ายผมไปถึงสถานที่ท่องเที่ยวเป็นคนสุดท้าย ในขณะที่เพื่อนๆ เริ่มกลับกันแล้ว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผมก็รู้ตัวแล้วว่า ผมไม่เหมาะกับการออกทริปขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยวกับใคร

ทุกครั้งที่ขี่เวสป้าคู่ใจ ออกเดินทาง ผมไม่เห็นประโยชน์อันใดของการขับเร็วเลยครับ มันอันตรายแถมยังพลาดโอกาสดีๆ ในการมองเห็นสิ่งรอบตัว

ผมขี่ช้าๆ ใช้สายตามองถนน เห็นก้อนเมฆ แสงแดด ดอกไม้ริมทาง บางทีก็เห็นคนขายผลไม้ท้องถิ่นข้างทาง  เห็นคนขายพวงมาลัยตามสี่แยกไฟแดง ผมมองเขาจากหมวกกันน็อก แอบยิ้มให้เบาๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัว เห็นความขยัน สู้ชีวิต บางทีก็พูดในใจเบาๆ ว่า ขอให้วันนี้ขายดีจนหมดไวและได้เงินกลับบ้านให้ครอบครัว หลายเหตุการณ์มักโผล่มาให้ผมได้มองเห็น ตีความ และพยายามเข้าใจ แม้แต่แมวหนึ่งตัวที่นอนอาบแดดอย่างสบายใจอยู่ในบ้านใครสักคน สุนัขสีขาวที่เดินเล่นริมถนน

เมื่อผมเห็นวิวสวยๆ พร้อมดอกไม้สั่นไหว ผีเสื้อโปรยบิน ผมก็แวะจอดริมทาง แล้วลงไปถ่ายรูป

ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมา คือ เหตุผลที่ทำให้ผมขับรถช้ามาก ผมแค่ดื่มด่ำกับสิ่งรอบตัวและเหตุการณ์ที่ปรากฏตรงหน้า ปล่อยให้เวลาไหลไป ด้วยความคิดในใจว่า ผมออกมาเดินทางท่องเที่ยว ไม่ใช่ออกไปนัดเจอใคร ไม่จำเป็นต้องรีบเร่งเพื่อทำเวลา แค่ใช้ชีวิตช้าๆ บนรถเวสป้าของตัวเอง

แต่หากผมออกไปทำธุระหรือนัดเจอผู้คน ผมก็จะออกจากบ้านให้ไวขึ้น และมุ่งตรงไปยังสถานที่นัดหมายให้ทันเวลา เพราะผมรู้ว่า ผมกำลังใช้ชีวิตแบบไหน ผมจึงไม่กังวลใจกับการใช้เวลาของตัวเอง

การขี่มอเตอร์ไซค์ช้า ทำให้เวลาผมมีค่ามากครับ เพราะสิ่งรอบตัวผมมันชัดขึ้นอย่างประหลาด เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งให้ผมสังเกต พิจารณา และทบทวน มันสนุกมากเลยนะ ที่โลกพยายามส่งอะไรบางอย่างมาให้เรามองเห็น… ให้เราเข้าใจ… และตีความมันอย่างที่ใจของเราปรารถนา เหมือนการเล่นเกมอะไรบางอย่าง… ที่สนุกสนานและเร้าใจ…โดยชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่แค่ไปให้ถึงที่หมาย แต่คือการเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆน้อยระหว่างทาง… มาทำให้การใช้ชีวิตของเรา มีเรื่องเล่ามากมายไม่รู้จบ…