แมลงปอเปียกฝน  
เมื่อธรรมชาติสอนให้เราหยุดพัก แล้วค่อยบินต่อ

บทความโดย VchaiBlog

ขณะผมกำลังนั่งปลูกต้นบอนสีอยู่ในสวนอย่างเงียบๆ นำหน่อบอนสีลงใส่กระถางอย่างบรรจงและเบามือ ฟังเสียงนกขับขานและสายลมท้องทุ่งพัดผ่าน ทุกอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ความสบายใจเริ่มกลับมาหา และอยู่กับช่วงเวลาของตัวเอง

ทันใดนั้น เมฆครึ้มสีดำทมึนก้อนใหญ่ก็ลอยมาปกคลุม บดบังแสงอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงลงบนพื้นหญ้า แล้วสิ่งที่คิดไว้ก็เกิดขึ้น เม็ดฝนค่อยๆ โปรยลงมาจากท้องฟ้า เริ่มจากละอองเล็กๆ แล้วค่อยๆ เพิ่มขนาดเป็นเม็ดฝนใหญ่ ฝนตกหนัก ผมรีบวางมือจากอุปกรณ์การเกษตร แล้ววิ่งเข้าไปหลบฝนในกระท่อม

สายฝนกระหน่ำลงมาเป็นสายอย่างไร้ความปราณี ทุกอย่างรอบตัวตอนนี้มีเพียงน้ำจากท้องฟ้าที่ไหลนองตามพื้นดิน

สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง เกาะอยู่นิ่งๆ บนยอดไม้ ปีกใส ลำตัวลาย มองยังไงก็คือ “แมลงปอ”

แมลงปอตัวนี้กำลังเปียกฝน มันไม่ขยับเขยื้อนร่างกาย คล้ายกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่กับสายฝน ผมเองก็กำลังหลบฝนเช่นกัน เพียงแต่ผมมีหลังคากันเม็ดฝน แต่แมลงปอตัวนี้มันไม่มีสิ่งปลูกสร้างที่มีหลังคาป้องกันสายฝน

หลังฝนหยุดตก ก้อนเมฆลอยผ่านไป แสงแดดเริ่มส่องประกาย ทุกอย่างเริ่มกลับมาสดชื่นอีกครั้ง และแมลงปอตัวนั้น ที่เปียกฝน เมื่อแสงแดดส่อง ปีกบางของมันก็แห้ง มันค่อยๆ โผบินขึ้นอย่างช้า กระพือปีกอย่างสง่า พร้อมยกตัวขึ้นสู่ห้วงอวกาศ

แมลงปอตัวนี้ช่างมีศิลปะในการใช้ชีวิตอย่างเหลือเชื่อ ช่วงที่อากาศดีท้องฟ้าเปิดอากาศสดใส มันออกไปใช้ชีวิต ช่วงที่เมฆครึ้มเม็ดฝนกระหน่ำ มันหยุดพักและรับมือกับปัญหา มันช่างไม่ยี่หระต่อปัญหาและอุปสรรคที่มาขัดขวาง รู้จักหยุดพักเมื่อทุกอย่างไม่เอื้อให้ใช้ชีวิตต่อ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำให้รู้จักคำว่า หยุดเมื่อไปต่อไม่ได้

ตอนนี้แมลงปอตัวนั้นที่เคยเกาะอยู่บนยอดไม้ ตัวที่ผมนั่งมอง ตัวที่เคยเปียกฝน มันบินไปแล้ว มันทิ้งความคิดไว้ให้ผมนำมาใช้กับชีวิตตัวเอง

และผมควรรู้จักหยุดพักในวันที่ปัญหาอุปสรรคถาโถม เพื่อรอวันฟ้าเปิดอากาศสดใส แล้วค่อยก้าวต่อไป อย่างคนเข้าใจชีวิต….

บันทึกในสวน วันฝนตกหนัก และแมลงปอเปียกฝน