เทศกาลสงกรานต์ปีนี้ อบอวลไปด้วยหมอกควันไฟ และฝุ่นพีเอ็ม 2.5 หนักหนาสาหัส มองไปทางทิศไหนก็เห็นแต่ควันไฟสีขาว แต่ไม่ว่าสภาพอากาศจะมากด้วยมลพิษก็ไม่อาจขัดขวางกิจกรรมของมนุษย์ไปได้ ดูเหมือนพวกเขาจะใช้ชีวิตกันตามปกติ ไม่ว่าจะเล่นน้ำสงกรานต์ ไปทำบุญที่วัด ออกไปเที่ยวเตร่ และอีกหลายกิจกรรมที่ดำเนินไปตามจังหวะของเวลา

คงเหมือนต้นไม้-ดอกไม้ ที่สวนของผม ตอนนี้เริ่มออกดอกโดยไม่สนใจฝุ่นควันไฟ ไม่รอให้อากาศดี เหล่าบุปผาก็เบ่งบานเมื่อถึงกาลเวลา กลิ่นดอกพุดซ้อนที่หอมละมุนใจช่วยผ่อนคลาย ดอกโชคที่ห้อยลงมาคล้ายกระดิ่ง ดอกพยุงต้นสูงใหญ่ที่ค่อยๆ แย้มกลีบสีขาว ชวนให้ผมเข้าใจว่า เมื่อถึงเวลา ไม่ว่าสภาพอากาศแวดล้อมจะเป็นยังไง ต้นไม้ก็จะเบ่งบาน เติบโต และมีชีวิต

ส่วนตัวผมนั้น ช่วงนี้เหมือนเริ่มมีพลังใจขึ้นมานิดหน่อย อาจเพราะสภาพแวดล้อมบริเวณบ้านผมเงียบสงบ เหตุเพราะคนงานก่อสร้างหยุดงาน ผู้คนออกไปเล่นน้ำกันข้างนอก  มีบ้างตอนกลางคืนที่ดื่มสังสรรค์ร้องเพลงเสียงดัง แต่โดยรวมความเงียบ ทำให้ผมฟื้นพลังกลับมาสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ได้

ชีวิตมนุษย์จะเอาอะไรมากมาย แต่ละคน แต่ละราย ล้วนแสวงหาความสุขตามสไตล์ของตน สิ่งไหนที่ทำให้ลืมความว่างเปล่าของตัวเองได้ มนุษย์ก็เลือกทำสิ่งนั้น มนุษย์เกิดมาพร้อมความว่างเปล่า ในความเวิ้งว้างไร้ทิศทางของจักรวาล มีเวลาบนดาวเคราะห์ดวงนี้อย่างจำกัด และจะหายไปอย่างไม่กลับมา อะไรที่ทำแล้วรู้สึกมีคุณค่า มนุษย์ก็พร้อมจะทำเท่านั้นเอง…