วันนี้ผมพึ่งไปเปลี่ยนลวดจัดฟันและใส่สปริงดึงฟัน บอกเลยครับว่า ปวดฟันมาก แสดงว่าที่ผ่านมาแค่เบื้องต้น แต่วันนี้คือของจริง ปวดฟันจนแทบอ้าปากไม่ได้ น้ำตาคลอเหมือนกำลังถูกทารุณกรรม ความรู้สึกคือฟันกำลังถูกดึงอยู่ตลอดเวลา ช่วงที่อยู่คลินิกทำฟันยังไม่ปวดมาก แต่พอกลับมาถึงบ้านเท่านั้นหละครับ ความทุกข์ทรมานของอาการเจ็บปวดค่อยๆ แสดงตัวอย่างชัดเจน

ตอนนี้ในปากผมมีทั้งระนาบยกฟันหรือไบท์เทอร์โบ ทำให้เคี้ยวอาหารลำบากมาก สปริงดึงฟันที่ออกกำลังออกแรงดึงฟันอย่างทารุณ ทุกอย่างในปากผมตอนนี้ราวกับถูกติดอาวุธเพื่อทำลายล้างอะไรบางอย่าง

หิวข้าวมาก แต่กินได้เพียงไข่ตุ๋นที่อ่อนนิ่มเคี้ยวง่ายหรือแทบไม่ต้องเคี้ยว พร้อมนมอัลมอลด์หนึ่งกล่อง พอให้อิ่มท้องก่อนชั่วคราว เหมือนมีชีวิตอยู่แค่ไม่อดตายเท่านั้นเอง ความสุขในการกินอาหารหายไปลิบลับ มีเพียงความเจ็บปวดที่อยู่ด้วยกัน และสมรรถภาพในการบดเคี้ยวอาหารที่หายไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่รู้คิดผิดหรือเปล่าที่เลือกเส้นทางของการจัดฟันในครั้งนี้ ขณะพิมพ์บทความนี้ไปความปวดก็เด้งขึ้นมาตลอด คิดดูสิครับ ตั้งสองปีกว่าจะครบคอร์สการจัดฟัน มันช่างยาวนานราวแสนล้านปีแสง ได้แต่เฝ้าคะนึงคิดถึงวันที่ทุกอย่างจะจบลงอย่างบริบูรณ์ วันที่ฟันเรียงสวย วันที่ได้ถอดเครื่องมือจัดฟัน วันที่ความเจ็บปวดหายไป

ปลอบใจตัวเองว่า ความทุกข์ยากลำบากที่เรากำลังเจอกำลังหล่อหลอมให้เราแข็งแกร่งขึ้น และกลายเป็นคนใหม่ที่มีฟันเรียงสวย เราจะยิ้มให้โลกอย่างงดงามที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ ขอแค่อดทนเพื่อให้ผ่านความเจ็บปวดนี้ไปได้เท่านั้นเอง

แล้วทุกอย่างจะผ่านไป เหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน….