เหตุผลที่ทำให้ผมลุกขึ้นทุกเช้า
เช้านี้อยู่ดี ๆ ผมก็ไม่อยากลุกขึ้นตื่น อยากนอนแช่ใต้ผ้าห่มตลอดทั้งวัน รู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิต มองไม่เห็นอนาคต สิ่งที่หวังอยากสำเร็จช่างห่างไกลจากความเป็นจริงในปัจจุบัน แม้จะขยันลงมือทำทุกหนทางก็ยังเดินไปไม่ถึงไหน ความทุกข์ยากของการเป็นมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 ก็คือ เราเห็นคนประสบความสำเร็จมากมายเหลือเกิน จนการใช้ชีวิตธรรมดาดูไร้ค่าอย่างประหลาด ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เวลาเล่นโซเชียลมีเดียในโทรศัพท์มือถือ สิ่งที่มักเจอลำดับแรกคือ ความสำเร็จของคนอื่นประดังประเดเข้ามาไม่ขาดสาย แล้วชีวิตคนธรรมดาที่ตั้งใจแสวงหาความสุขสงบด้วยวิธีของตนเอง จะยังมีที่ยืนในสังคมบ้างไหมนะ
หรือว่าจริงๆ แล้ว ผมกำลังเดินช้ากว่าที่ใจตัวเองคาดหวัง ผมนอนคิดเรื่อยเปื่อย ปล่อยให้พลังใจถูกกัดกร่อนลงไปทีละน้อย ยังไม่ทันได้หาคำตอบให้ตัวเอง จู่ๆ ก็มีเสียงร้อง “เหมียว” ดังขึ้นเบาๆ… เจ้าหลง แมวจรที่ผมเก็บมาเลี้ยง ร้องเรียกหา เหมือนมันจะอยากเห็นหน้าผมก่อนใคร หรืออาจเพราะมันหิวข้าว ทั้งที่ไม่อยากจะลุกทำอะไร แต่เสียงร้องเล็กๆ นั้นก็เหมือนพลังที่บังคับให้ผมต้องรีบลุกจากที่นอนแล้วไปเทอาหารให้แมว
ทันทีที่ผมเปิดประตูห้องนอน เจ้าหลงรีบวิ่งมาคลอเคลีย เหมือนมันดีใจที่ผมยังอยู่ ผมอุ้มมันขึ้นมากอดแล้วพาไปที่ชามข้าว เทอาหารเม็ดให้ มันกินอาหารเม็ดอย่างเอร็ดอร่อย สักพักโซนี่หมาบางแก้วก็เดินตามมาสมทบ โซนี่ไม่ส่งเสียงแต่แววตาเหมือนจะบอกว่าหิวข้าวเหมือนกัน หลังเทอาหารให้สัตว์เลี้ยงกินจนอิ่มแล้ว ผมก็ปล่อยให้พวกเขาไปวิ่งเล่น จากนั้นจึงกลับมาชงกาแฟและเตรียมอาหารให้ตัวเอง
บางทีเหตุผลที่ทำให้เราต้องลุกขึ้นตื่นทุกเช้า คือ ภารกิจดูแลอะไรบางอย่างบนโลกใบนี้ แม้จะไม่อยากลุกจากที่นอน แม้จะไม่อยากทำอะไรเลย แม้จะมองไม่เห็นปลายทางในอนาคต แม้จะเบื่อหน่ายกับชีวิตแค่ไหน แต่สัตว์เลี้ยงก็ยังปลุกให้ลุกขึ้นทุกวัน ปลุกให้มีชีวิตอยู่ต่อ ปลุกให้ลุกขึ้นมาใช้ชีวิตที่มีให้เต็มที่
ผมนั่งดูเจ้าหลงและโซนี่วิ่งเล่นไปมาทั่วบ้าน แมวจรที่ผมเก็บมาเลี้ยง มันช่างมีความอดทน เข้มแข็ง อยากมีชีวิตอยู่ ความอยากมีชีวิตอยู่ของมัน ทำให้ผมคิดอะไรได้หลายอย่าง เจ้าหลงไม่ต้องกังวลอนาคตเหมือนผมเลย มันอยู่กับปัจจุบันอย่างเต็มที่ และสิ่งที่ทำให้ผมตระหนักได้ก็คือ เจ้าหลงอยากมีชีวิตอยู่ ใช่แล้วครับ! มันอยากมีชีวิตอยู่ มันสู้ทุกหนทางเพื่อจะมีชีวิต แมวน้อยตัวหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ในกระท่อมร้างริมทาง ยังพยายามหาหนทางที่จะมีชีวิตอยู่ มันช่างเข้มแข็งเหลือเกิน
ผมหันกลับมาถามตัวเอง แล้วผมล่ะ? แค่ลุกจากที่นอนตอนเช้ายังไม่อยากจะทำเลย…
บางทีแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตอยู่ต่อ ก็มาจากสัตว์เลี้ยงใกล้ตัวเรา มันไม่ถามหาคุณค่าและความหมายของชีวิต มันไม่ต้องสะสมสมบัติทรัพย์สินนอกกาย ไม่เปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับคนอื่น มันไม่กังวลถึงอนาคตอันยังมาไม่ถึง มันไม่นิยามความสำเร็จว่าหน้าตาเป็นแบบไหน
มันแค่อยู่ หายใจ ใช้ชีวิต
ใช่แล้วครับ แค่อยู่ หายใจ ใช้ชีวิตแบบที่เป็นแมว
แค่ยังอยู่ หายใจ ใช้ชีวิตแบบที่เป็นเรา
นั่นก็งดงามที่สุดที่เรามอบให้ชีวิตเราแล้ว
