บทความโดย VchaiBlog

ถึงคนอ่อนไหวทุกคน คนที่มีความเห็นอกเห็นใจต่อทุกสรรพสิ่งรอบตัว การใช้ชีวิตของเรามันช่างอ่อนโยน ละเมียดละมัย และไวต่อความรู้สึกเสียจริง ความรู้สึกที่กระทบนิดหนึ่งก็ทำให้เราร้องไห้  อะไรนิดอะไรหน่อยมักทำให้คิดมาก บางครั้งแค่เห็นความทุกข์ยากของคนอื่นก็ทำให้เรามีน้ำตา เราอยากช่วยให้โลกพ้นทุกข์ เรารับรู้โลกด้วยความรู้สึกมากกว่าข้อเท็จจริงเชิงเหตุผล

บางครั้ง ผมก็สงสัยตัวเองว่า อนิจจา! ใยตัวข้า จึงต้องเป็นคนคิดเล็กคิดน้อย และอ่อนไหวง่ายเสียจริง เหมือนตัวเองเป็นฟองน้ำที่ซึมซับทุกความรู้สึกที่สังคมสาดใส่

หรือโลกใบนี้เองก็อ่อนไหว เคลื่อนที่ไม่หยุดนิ่ง หมุนวนอยู่ในห้วงจักรวาล จึงส่งความอ่อนโยนนี้มาให้มนุษย์ เพื่อให้มนุษย์ทำความเข้าใจว่า จักรวาลเองก็ไม่มั่นคง

ผมพยายามหาสาเหตุที่ทำให้เราอ่อนไหวต่อทุกสิ่งรอบตัว หรือเพื่อเราจะได้เข้าใจชีวิตได้มากขึ้น เราอาจเกิดมาเพื่อช่วยเหลือโลก นี้คือพลังวิเศษที่ติดตัวมาแต่กำเนิด เรามีความเห็นอกเห็นใจมากเกินไป จับความรู้สึกได้เก่ง และคิดเรื่องเล็กน้อยได้ละเอียดลออ

ไม่ว่าสิ่งที่มากระทบจะเป็นรูป รส กลิ่น เสียง ความรู้สึก เราสัมผัสได้อย่างรวดเร็ว ตีความว่องไว พร้อมใส่ความรู้สึกลงไป แล้วเกิดทุกข์ขึ้นในใจ

ชีวิตคืออะไร? คำถามนี้คนอ่อนไหวจะตอบได้ทันที แต่ไม่ว่าคำตอบแรกที่ผุดขึ้นมาคืออะไร มันย่อมถูกต้องทั้งหมด คำถามนี้อนุญาตให้เราสามารถคิดคำตอบขึ้นมาเองได้ เราแต่ละคนจึงมีคำตอบอยู่ในตัวเอง

คนอ่อนไหวที่พยายามเข้าในชีวิตแบบผม ชีวิตคือการได้เกิดมาเป็นตัวเอง มีความเห็นอกเห็นใจ และเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น เข้าใจว่าทุกชีวิตล้วนเปราะบาง อ่อนไหว ไม่แน่นอน นั้นทำให้ชีวิตคนอ่อนไหวมีคุณค่าและความหมายอย่างงดงามในแบบตัวเอง

จงเป็นอ่อนไหวที่เข้าในชีวิต เข้าใจว่าทุกชีวิตล้วนลำบาก ความทุกข์ยากทำให้เราเห็นคุณค่าของความสุข และความสุขทำให้เราโลกงดงาม  

จงใช้ชีวิตต่อไปด้วยความรัก และความเห็นอกเห็นใจอย่างเปี่ยมล้น

จากคนอ่อนไหวที่ยังนั่งเงียบๆ ในสวน และเขียนบันทึกทุกวัน

#VchaiBlog