ทำไมผู้คนถึงโหยหาธรรมชาติ
คำตอบที่ผมค้นพบระหว่างเดินในป่า
บทความเขียนโดย VchaiBlog
ผมเดินช้าๆ ผ่านป่าใหญ่ภายในอุทยานแห่งชาติขุนน้ำนางนอน อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ที่ตอนนี้อากาศเย็นกาย เสียงน้ำไหลฟังสบาย นกป่าร้องเพลงประสานกัน ขณะที่แมลงกรีดปีกกังวาน ผมสูดออกซิเจนบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด กลิ่นป่าหอมประหลาด มันผสมผสานระหว่างกลิ่นดิน กลิ่นดอกไม้ป่า และกลิ่นอบอวลที่ยากจะแยกแยะได้ว่าคืออะไร แต่มันกลับทำให้หัวใจสดชื่น
ขณะเดินท่ามกลางป่าเขาและลำธาร ผมแหงนหน้ามองยอดไม้ สังเกตลำต้น ร่องรอยตามผิวไม้ ทันทีที่ฝ่ามือวางบนเปลือกต้นไม้ใหญ่ ผมรู้สึกว่า ผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน เรื่องราวการเติบโต การสังเคราะห์แสง การคายน้ำ รากที่คอยหาอาหาร และการสื่อสารกันใต้ดินแห่งผืนป่า ทุกสิ่งร้อยเรียงเป็นโครงข่ายชีวิตอันงดงาม คล้ายบทกวีทำนองของจักรวาล
ธรรมชาติไม่พูดเสียงดัง สื่อสารกันเงียบๆ ค่อยๆ พึ่งพาอาศัยกัน เติบโต ปล่อยคลื่นความถี่แห่งความสงบ
เราวิวัฒน์มาจากธรรมชาติ เราเริ่มจากสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียว เปลี่ยนรูปร่าง ปรับตัว อยู่รอด ดำรงเผ่าพันธุ์ ขยายอาณาเขต
บรรพบุรุษของเราเคยอาศัยอยู่ในถ้ำ เข้าป่า ล่าสัตว์ หาอาหาร ในยีนของเราคือเรื่องเล่าจากป่าเขาลำเนาไพร
แม้สมองมนุษย์จะพัฒนาไปไกลจนสร้างสังคมเกษตรกรรม อุตสาหกรรม เทคโนโลยีสารสนเทศกระทั่งปัจจุบันเรามีปัญญาประดิษฐ์หรือ AI อัจฉริยะจนแทบทำทุกอย่างแทนมนุษย์ได้ แต่ลึกข้างในพันธุกรรมเรายังโหยหาสิ่งที่ก่อร่างสร้างตัวเราขึ้นมา นั้นคือ ธรรมชาติ
สาเหตุที่เราโหยหาธรรมชาติ เพราะ เมื่อเราอยู่ท่ามกลางผืนป่า ใกล้ลำธาร นั่งมองท้องฟ้า เราเป็นตัวเองได้เต็มที่ เรารู้สึกคุ้นเคย ปลอดภัย ความสามารถเยียวยาตัวเองคือพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ที่อยู่ภายในตัวเรา มันทำงานได้อย่างเต็มที่เมื่อเราพาตัวเองไปอยู่ในธรรมชาติ
อะไรบางอย่างในดิน ในต้นไม้ บนท้องฟ้า และสรรพสัตว์น้อยใหญ่ ส่งสัญญาณมาให้เรา มันเป็นคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นด้วยตา แต่สัมผัสด้วยความรู้สึก และอารมณ์
ดูเหมือนว่า ทุกอย่างในธรรมชาติจะเอื้อให้เรามีชีวิตอยู่ จะส่งเสริมให้เราเติบโต จะคอยสนับสนุนให้เราวิวัฒนาการอย่างไม่จบสิ้น
ที่เราโหยหาธรรมชาติ…เพราะ เราคือธรรมชาติ เราเป็นส่วนประกอบหนึ่งในสสารของธรรมชาติ
เรารู้ด้วยสัญชาตญาณว่า หากเราห่างไกลธรรมชาติมากเกินไป เราอาจสูญเสียพลังชีวิตบางส่วนที่ธรรมชาติเคยมอบให้
