บทกวี ดอกอโศกเหลือง

แสงสว่างวาปส่องเข้าตา เหมือนรัศมีของสมบัติมีค่า

ที่เฝ้าออกตามหานาน เมื่อมองดูใกล้ๆ

ดอกไม้อะไรคล้ายดวงอาทิตย์  จึงใช้ปัญญาครุ่นคิด

นี้คือ ดอกอโศกเหลืองแน่นอน

ส่องสว่างยามหน้าแล้ง เหมือนจะแกล้งมนุษย์ผู้โหยหา

ประดุจทองคำอันมีค่า วางอยู่บนพื้นแผ่นดิน

เมื่อชีวิตกำลังไร้ค่า มองหาอนาคตไม่เห็น

มีแต่ความทุกข์ยากรำเข็ญ ทำดีไม่มีใครเห็นช่างเศร้าใจ

อโศกเหลืองก็ส่องสว่าง งดงามราวแสงแห่งความหวัง

มนุษย์ไร้ค่าได้ยังไงกัน ในเมื่อยังมีลมหายใจ

อนาคแม้ยังมืดมิด แต่แสงอาทิตย์แห่งหวังยังส่องสว่าง

อโศกเหลืองยังเบ่งบาน จงเดินไปตามเสียงของหัวใจ

ทำดีวันนี้แม้ไม่มีคนเห็น ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้

แค่ตัวเราสุขใจเพียงชั่วครู่ นั้นคือของขวัญจากภายใน

อโศกเหลืองจะกล่าวคำลา จงมองหาตัวตนให้พบ

เส้นทางแห่งความสุขสงบ มักพบอยู่ภายใน “ลมหายใจตัวเอง”

ข้อคิดจากอโศกเหลือง แต่งโดย VchaiBlog