เดินขึ้นด่านป่าสัก แม่สาย 2 กม.
ถนนชายแดนในวันฝนพรำ สุดท้ายไม่ได้กินกาแฟ

บทความโดย VchaiBlog

เช้ากลางเดือนกันยายนที่แม่สาย ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆสีเทาตั้งแต่เช้า อากาศไม่ได้ร้อนเหมือนหลายวันที่ผ่านมา และมีฝนตกลงมาเป็นระยะ ผมตื่นขึ้นมาโดยไม่ได้มีแผนเดินทางไปไหนไกล เพียงคิดว่าอยากออกจากบ้านไปเดินเล่น ออกกำลังกาย และหาอะไรถ่ายเก็บไว้บ้าง เพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมาใช้เวลาอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ค่อนข้างมาก ทั้งเขียนบทความ จัดการเว็บไซต์ และทำงานอื่น ๆ ที่ถึงแม้จะไม่ได้ใช้แรงกายมาก แต่พอนั่งอยู่กับที่นาน ๆ ก็เริ่มรู้สึกว่าอยากออกไปขยับร่างกายเสียหน่อย

ช่วงเช้าผมแวะเดินตลาดอยู่พักหนึ่ง ได้ถ่ายคลิปสั้น ๆ กลับมาเพียงสองคลิป ตลาดในตอนเช้ามีของกินและสินค้าท้องถิ่นหลายอย่าง มีทั้งพ่อค้าแม่ค้าและผู้คนจากหลายกลุ่มชาติพันธุ์ ได้ยินภาษาที่แตกต่างกันดังสลับไปมาตลอดทาง เป็นบรรยากาศที่น่าสนใจจนคิดเอาไว้ว่าวันหลังน่าจะกลับมาเดินให้ช้ากว่านี้ แล้วถ่ายเป็นเรื่องราวของตลาดเช้าแม่สายอย่างจริงจังสักครั้ง

หลังจากออกจากตลาด ผมยังไม่อยากกลับบ้าน จึงคิดขึ้นมาว่า ไหน ๆ วันนี้อากาศครึ้มและไม่ร้อนแล้ว ลองไปเดินขึ้นทางด่านป่าสักดูสักครั้งก็น่าสนใจ

เป้าหมายของผมตอนนั้นง่ายมาก เดินขึ้นไปประมาณ 2 กิโลเมตร หาอะไรดูระหว่างทาง แล้วไปนั่งดื่มกาแฟบนภูเขาสักแก้วก่อนเดินกลับลงมา

ฟังดูเป็นแผนที่ธรรมดามาก และตอนนั้นผมก็ยังไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วกาแฟแก้วนั้นจะไม่ได้กิน

เริ่มเดินขึ้นถนนชายแดนไทย–เมียนมา

ผมเริ่มเดินจากด้านล่างแล้วค่อย ๆ เดินขึ้นไปตามถนนที่ไต่ระดับขึ้นสู่ด่านป่าสัก บริเวณนี้อยู่ในพื้นที่อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย และเป็นถนนบนภูเขาใกล้แนวชายแดนไทย–เมียนมา

สิ่งแรกที่รู้สึกได้คือบรรยากาศแตกต่างจากการเดินออกกำลังกายตามสวนหรือถนนพื้นราบอย่างชัดเจน แม้ระยะทางที่ตั้งใจเดินจะประมาณ 2 กิโลเมตร แต่ถนนค่อย ๆ สูงขึ้นตลอดทาง ทำให้ต้องออกแรงมากกว่าที่คิดไว้พอสมควร

สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้และป่าเขียว หลังจากมีฝนตก ความชื้นทำให้สีของต้นไม้ดูสดขึ้น ถนนบางช่วงยังเปียก และมีหยดน้ำเกาะอยู่ตามใบไม้ เมื่อมองออกไปไกล ๆ จะเห็นแนวภูเขาซ้อนกันอยู่ใต้ก้อนเมฆสีเทา เป็นบรรยากาศของแม่สายในวันที่ไม่ได้มีแสงแดดสวย ๆ แต่กลับมีเสน่ห์ไปอีกแบบ

ผมถือกล้องตัวเล็กเดินถ่ายไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจว่าจะต้องได้ภาพอะไรเป็นพิเศษ เห็นอะไรก็ถ่ายสิ่งนั้น บางช่วงถ่ายถนน บางช่วงถ่ายต้นไม้ บางครั้งก็หันกล้องกลับมาพูดกับตัวเองถึงสิ่งที่กำลังเห็นอยู่ตรงหน้า

การใช้กล้อง Action Camera ในการเดินครั้งนี้ทำให้รู้สึกคล่องตัวมาก ไม่ต้องถือกล้องใหญ่ ไม่ต้องต่อไมโครโฟนหรือเตรียมอุปกรณ์หลายอย่าง เพียงหยิบกล้องขึ้นมาแล้วกดบันทึกก็เดินต่อได้ทันที สำหรับการเดินทางลักษณะนี้ ผมเริ่มเข้าใจมากขึ้นว่ากล้องที่ใช้ง่ายและพกติดตัวได้ตลอด อาจสำคัญกว่ากล้องที่ให้ภาพสวยที่สุดแต่ทำให้เราไม่อยากหยิบออกมาใช้

ระยะทาง 2 กิโลเมตรที่ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ตอนเริ่มเดิน ผมคิดว่า 2 กิโลเมตรคงไม่ได้ไกลมาก เพราะปกติก็เดินออกกำลังกายอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ไม่ได้คิดให้ดีคือ 2 กิโลเมตรครั้งนี้ไม่ได้เดินอยู่บนพื้นราบ

ถนนค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อย ๆ

เดินได้สักพักก็เริ่มหายใจแรงขึ้น ต้องหยุดพักเป็นช่วง ๆ และยิ่งเดินสูงขึ้นก็ยิ่งรู้สึกว่าขาต้องทำงานมากกว่าปกติ จากข้อมูลที่บันทึกหลังเดินเสร็จ ผมใช้เวลาประมาณ 42 นาทีในการเดินขึ้น ระยะทางประมาณ 2 กิโลเมตร และมี Elevation Gain หรือระดับความสูงสะสมจากการเดินขึ้นประมาณ 178 เมตร

ตัวเลข 178 เมตรอาจดูไม่ได้มากเมื่ออ่านอยู่บนหน้าจอ แต่ตอนที่ต้องใช้ขาของตัวเองพาร่างกายขึ้นไปทีละเมตร มันให้ความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง

บางช่วงผมต้องหยุดยืนหายใจ แล้วมองถนนข้างหน้าว่ายังเหลืออีกไกลแค่ไหน ก่อนจะค่อย ๆ เดินต่อ

แต่ผมไม่ได้รีบ เพราะตั้งแต่แรกก็ไม่ได้ตั้งใจมาทำสถิติอะไรอยู่แล้ว จุดประสงค์เพียงอยากออกมาเดิน ใช้ร่างกาย และดูสิ่งที่อยู่ระหว่างทาง

เมื่อไม่ได้รีบ ความเหนื่อยก็ไม่ได้กลายเป็นเรื่องน่ารำคาญมากนัก เหนื่อยก็หยุด พอหายเหนื่อยก็เดินต่อ แล้วระหว่างที่หยุดพักนั่นเอง ผมกลับได้เห็นรายละเอียดหลายอย่างที่ถ้าขับรถขึ้นมาอาจผ่านเลยไปหมด

อุโมงค์ต้นไม้ ใบไม้สีทอง และสิ่งเล็ก ๆ ข้างทาง

มีช่วงหนึ่งของถนนที่ต้นไม้สองข้างทางโน้มเข้าหากันจนเหมือนเป็นอุโมงค์ธรรมชาติ พื้นถนนยังเปียกจากฝน บรรยากาศค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงนก เสียงลม และเสียงรถที่ผ่านมาบ้างเป็นครั้งคราว

ระหว่างทางผมเห็นใบไม้ใบใหญ่สีเหลืองทองตกอยู่ริมถนน มันโดดเด่นออกมาจากสีเขียวรอบตัวจนต้องหยุดดู ผมหยิบขึ้นมาถือแล้วก็เอามาเล่นกับกล้องอยู่พักหนึ่ง พร้อมคิดเล่น ๆ ว่าเจอใบไม้สีทองแบบนี้อาจเป็นสัญญาณว่าจะร่ำรวยก็ได้

แน่นอนว่ามันก็เป็นเพียงใบไม้ใบหนึ่งที่กำลังจะร่วงโรยตามธรรมชาติ แต่เรื่องเล็ก ๆ แบบนี้กลับทำให้การเดินธรรมดามีอะไรให้จำ

ระหว่างทางยังเจอสุนัขหลายตัวและพบคนที่ออกมาเดินออกกำลังกายเหมือนกันมากกว่าที่คิดไว้ ตอนแรกผมนึกว่าวันที่ท้องฟ้าครึ้มและมีฝนแบบนี้ ถนนบนภูเขาคงค่อนข้างเงียบ แต่กลับมีคนเดินขึ้นเดินลงอยู่เป็นระยะ ทำให้รู้สึกว่าถนนเส้นนี้ไม่ได้เปลี่ยวอย่างที่จินตนาการเอาไว้

บางคนเดินคนเดียว บางคนเดินเป็นกลุ่ม บางคนเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ส่วนผมยังคงเดินช้า ๆ ถ่ายนั่นถ่ายนี่ไปตามเรื่องตามราว

เมื่อฝนเริ่มตกกลางทาง

เดินขึ้นมาได้ประมาณครึ่งทาง สิ่งที่กังวลตั้งแต่ออกจากบ้านก็เกิดขึ้นจริง ฝนเริ่มโปรยลงมา

ตอนแรกเป็นเพียงละอองเล็ก ๆ แต่เมื่ออยู่บนภูเขาและยังมีระยะทางเหลืออยู่ ความคิดแรกที่เกิดขึ้นคือควรเดินกลับดีไหม เพราะถ้าฝนตกหนักขึ้น การเดินต่อก็อาจไม่สนุกแล้ว

ผมหยุดคิดอยู่พักหนึ่ง

ถ้าเพิ่งเริ่มเดินก็คงหันหลังกลับได้ง่าย ๆ แต่ตอนนั้นเดินขึ้นมาไกลพอสมควรแล้ว จะกลับก็รู้สึกเสียดาย อีกอย่างฝนยังไม่ได้หนักมาก จึงตัดสินใจเดินต่อ โดยคิดง่าย ๆ ว่าไปให้ถึงจุดหมายก่อน แล้วค่อยดูอีกทีว่าจะทำอย่างไร

หลังจากตัดสินใจแบบนั้นก็ไม่ได้คิดเรื่องกลับอีก ค่อย ๆ เดินต่อไปทีละช่วง เหนื่อยก็พัก ฝนลงเม็ดก็หาที่หลบเล็กน้อย แล้วเดินต่อ

บางครั้งเป้าหมายเล็ก ๆ ก็ทำงานกับเราแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องเป็นการพิชิตยอดเขาหรือทำอะไรยิ่งใหญ่ เพียงการบอกตัวเองว่า “ไหน ๆ ก็มาแล้ว ไปให้ถึงก่อน” ก็ทำให้เราขยับต่อได้อีกหน่อย

ในที่สุดก็เดินถึงด่านป่าสัก

เมื่อเดินมาถึงด้านบน ความรู้สึกแรกคือโล่งใจที่ไม่หันกลับไปเสียก่อน

บริเวณด้านบนสามารถมองเห็นภูเขาและพื้นที่ด้านล่างได้กว้างขึ้น เมฆยังปกคลุมยอดเขา และมีหมอกบางส่วนลอยอยู่ตามแนวภูเขา หลังฝนตกทุกอย่างดูเขียวและชุ่มชื้นมาก

ตรงนี้มีจุดให้นั่งพัก มีชิงช้าและพื้นที่ชมวิว รวมถึงร้านกาแฟเล็ก ๆ ซึ่งก็คือหนึ่งในเหตุผลที่ผมตั้งใจเดินขึ้นมาตั้งแต่แรก

แผนเดิมของผมคือเดินขึ้นมาเหนื่อย ๆ แล้วสั่งกาแฟสักแก้ว นั่งพัก มองภูเขา ปล่อยเวลาให้ผ่านไปสักพักก่อนเดินกลับลงไป

แต่เมื่อมาถึงจริง ร้านกาแฟมีคนอยู่ค่อนข้างเยอะ ที่นั่งไม่ได้มีมุมเงียบ ๆ แบบที่ผมจินตนาการไว้ อีกอย่างตอนเช้าผมก็ดื่มกาแฟมาแล้วหนึ่งแก้ว จึงยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจว่าไม่กินก็ได้

กลายเป็นว่าเดินขึ้นเขามาเกือบ 2 กิโลเมตร ตั้งใจมาดื่มกาแฟ แต่สุดท้ายไม่ได้ดื่มกาแฟสักแก้ว

ถ้าคิดในมุมหนึ่งก็ดูเหมือนเดินมาเสียเที่ยว แต่พอมองอีกมุมหนึ่ง ผมกลับรู้สึกว่าไม่ได้เสียเที่ยวเลย

เพราะกาแฟเป็นเพียงเหตุผลที่ทำให้ผมออกเดินเท่านั้นเอง

สิ่งที่ได้กลับมามากกว่ากาแฟหนึ่งแก้ว

หลังจากพักอยู่ด้านบนสักระยะ ผมเริ่มเดินกลับลงมาทางเดิม

ขากลับแตกต่างจากขาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถนนที่ตอนขึ้นทำให้ต้องหยุดหายใจอยู่หลายครั้ง พอเดินลงกลับรู้สึกง่ายขึ้นมาก ร่างกายไม่ต้องออกแรงต้านความสูงเหมือนตอนขึ้น จึงมีเวลาเงยหน้ามองรอบตัวได้มากกว่าเดิม

ระหว่างเดินกลับ ผมคิดถึงสิ่งที่ได้จากการออกจากบ้านในเช้าวันนี้

ผมได้เดินออกกำลังกาย ได้ใช้เวลาอยู่กลางธรรมชาติ ได้เห็นภูเขาในวันที่มีฝน ได้เจอผู้คน ได้เห็นใบไม้สีทอง ได้ฟังเสียงนก ได้ถ่ายวิดีโอ ได้ภาพถ่าย และได้เรื่องหนึ่งกลับมาเขียนลงบล็อก

ถ้าเช้าวันนี้ผมเลือกอยู่บ้าน สิ่งเหล่านี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

นั่นไม่ได้หมายความว่าการอยู่บ้านเป็นเรื่องไม่ดี บางวันผมเองก็อยากอยู่บ้าน อ่านหนังสือ เขียนงาน ทำสวน หรือนั่งมองแมว แต่บางวันการพาตัวเองออกไปข้างนอกโดยไม่จำเป็นต้องมีแผนใหญ่ ก็ทำให้ชีวิตธรรมดาวันหนึ่งมีวัตถุดิบเพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด

สำหรับคนทำงานเล่าเรื่องอย่างผม การออกไปใช้ชีวิตหนึ่งครั้งอาจไม่ได้ให้เพียงคลิปหนึ่งคลิป จากการเดินครั้งเดียว ผมสามารถนำภาพกลับมาตัดเป็นวิดีโอยาว ทำคลิปสั้น เลือกภาพมาลงโซเชียล และกลับมานั่งเขียนบทความนี้ได้อีก

สิ่งที่เกิดขึ้นจริงระหว่างทางจึงมีค่ามากกว่าแผนที่วางไว้เสียอีก

42 นาที กับความสูงสะสม 178 เมตร

เมื่อจบการเดิน ผมเปิดดูข้อมูลการออกกำลังกายที่บันทึกไว้ ระยะทางขาขึ้นอยู่ที่ประมาณ 2 กิโลเมตร ใช้เวลาราว 42 นาที มีความสูงสะสมประมาณ 178 เมตร และเผาผลาญพลังงานจากการเคลื่อนไหวไปประมาณ 165 กิโลแคลอรี

ตัวเลขเหล่านี้ไม่ได้มีความหมายในแง่การแข่งขัน เพราะผมไม่ได้ตั้งใจทำเวลาอยู่แล้ว แต่พอเห็นข้อมูลก็เข้าใจทันทีว่าทำไมตอนเดินขึ้นถึงเหนื่อยกว่าการเดิน 2 กิโลเมตรตามปกติ

มันยังทำให้ผมเห็นอีกอย่างว่า การออกไปเที่ยวใกล้บ้านไม่จำเป็นต้องใช้รถขับไปถึงทุกจุดเสมอไป บางเส้นทาง ถ้ามีเวลาและสภาพอากาศเหมาะสม การจอดรถไว้แล้วเดินเข้าไปช้า ๆ อาจทำให้เราเห็นสถานที่นั้นต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

เวลาขับรถ เรามองเห็นปลายทาง

แต่เวลาเดิน เรามองเห็นระหว่างทางมากขึ้น

สุดท้ายไม่ได้กินกาแฟ แต่ก็ไม่ได้กลับบ้านมือเปล่า

ผมกลับถึงบ้านในช่วงที่ฝนเริ่มตกลงมาอีกครั้ง ซื้อกับข้าวสองถุงกับข้าวต้มมัดติดมือกลับมาด้วย หุงข้าว กินข้าว แล้วนั่งพักหลังจากใช้ขาเดินขึ้นลงภูเขามาตลอดช่วงเช้า

เมื่อย้อนคิดดู แผนตอนออกจากบ้านเรียบง่ายมาก แค่จะเดินขึ้นไปดื่มกาแฟบนเขาแล้วกลับลงมา

สุดท้ายกาแฟไม่ได้กิน

แต่กลับได้ออกกำลังกาย ได้วิดีโอหนึ่งเรื่อง ได้คลิปสั้นหลายช่วง ได้ภาพถ่าย ได้เห็นแม่สายในอีกบรรยากาศหนึ่ง และสุดท้ายก็ได้บทความหนึ่งเรื่องกลับมาเขียนเก็บไว้บน VchaiBlog

บางทีชีวิตประจำวันของเราก็ไม่ได้จำเป็นต้องเกิดเรื่องพิเศษตลอดเวลา ถึงจะมีเรื่องให้เล่า

ถนนเปียกเส้นหนึ่ง ฝนที่ตกลงมากลางทาง ใบไม้สีทองหนึ่งใบ คนที่เดินสวนกัน สุนัขที่เจอข้างถนน ความเหนื่อยตอนเดินขึ้นเขา หรือแม้แต่กาแฟหนึ่งแก้วที่ตั้งใจจะกินแต่สุดท้ายไม่ได้กิน ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในเช้าวันธรรมดา

แต่เมื่อกลับมานั่งคิดถึงมันอีกครั้ง ผมพบว่าวันนั้นไม่ได้ว่างเปล่าเลย

และนี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมยังชอบออกไปเดิน ชอบถือกล้องติดตัว และชอบกลับมาเขียนบันทึกเรื่องราวลงบนพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้

เพราะบางครั้งเราไม่จำเป็นต้องออกเดินทางไกลเพื่อให้มีเรื่องเล่า

แค่เปิดประตูบ้านออกไป แล้วลองเดินดูว่า วันนี้ระหว่างทางจะมีอะไรให้เราเห็นบ้าง

ส่วนกาแฟแก้วนั้น…

เอาไว้วันหน้าค่อยกลับขึ้นไปกินก็ได้

ชมบรรยากาศด่านป่าสัก อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย