ขณะที่ผมนั่งเล่นในสวน ปล่อยจิตปล่อยความคิดให้ล่องลอยอย่างอิสระ สิ่งมีชีวิตตัวเล็กมีปีกก็เริ่มปรากฏตัวให้เห็น นั้นคือ “นก” ในสวนผมมีนกหลากหลายหลายชนิด  รูปร่างและสีสันมากมาย พวกมันดูอิสระ บินลงมากินลูกหม่อนที่ผมปลูกไว้ กินกล้วยน้ำว้าสุกที่ผมนำมาห้อยไว้

บ้างมาเป็นคู่ บ้างมาเพียงตัวเดียว บ้างส่งเสียงไพเราะ บ้างบินมาเงียบๆ พวกมันดูเป็นตัวเอง โบยบิน กินอาหาร และร้องเพลงบนกิ่งไม้

บรรดาสกุณาเหล่านี้ ทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจ พวกมันไม่ต้องสนใจสงครามในตะวันออกกลาง ไม่มีระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม ไม่มีปัญหาทะเลาะวิวาทเรื่องความเห็นต่างทางการเมือง ไม่ต้องกังวลอนาคตว่าพรุ่งนี้จะกินอะไร ไม่ต้องสะสมทรัพย์สินนอกกาย หรือแม้แต่แคร์ความรู้สึกของคนอื่น มันแค่ใช้ชีวิตเป็นนกอย่างที่เป็น

ช่วงนี้ผมเบื่อมากเลยครับ ปัญหาหลายอย่างในชีวิตรุมเร้า เช่น พี่น้องชอบมาขอยืมเงิน  สภาพแวดล้อมเสียงดังจากการก่อสร้าง รายได้ที่ลดลง น้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้น ปัญหานอนไม่ค่อยหลับ ความสับสนในชีวิต ทรัพย์สินไม่เพียงพอต่อชีวิตหลังเกษียณ และปัญหาอื่นอีกมากมายที่สาธยายเท่าไหร่ก็คงไม่หมด

ผมอยากกลายเป็นนกเหลือเกิน ผมอยากเป็นนก อยากมีปีกโบยบิน กินแค่อิ่มท้อง เกาะกิ่งไม้ นั่งมองธรรมชาติ ไม่ต้องแบกรับปัญหาชีวิต ไม่ต้องคิดวิเคราะห์ปรัชญา ไม่ต้องสนใจข้อมูลข่าวสารสังคม ไม่ต้องสนว่าคนอื่นจะมองเรายังไง ไม่ต้องหวาดวิตกว่าอนาคตจะอดตายหรือไม่ ไม่ต้องเอาอะไรมาใส่ใจ

แค่โบยบิน เกาะกิ่งไม้ ทักทายสายลม นั่งมองดวงดาวบนฟ้ายามกลางคืน สุขสดชื่นยามรุ่งสาง งดงามในตัวเอง ร้องเพลงเมื่อรู้สึกเหงา ความโศกเศร้าคืออะไรไม่รู้ เพียงตื่นรู้อยู่กับปัจจุบัน ถึงเวลาพบคำก็หลับตานอน

และเมื่อถึงเวลา ก็จากลาโลกไปแบบเงียบๆ ทิ้งร่างกายอันมีน้ำหนักให้ร่วงสู่พื้นดิน โดยไม่ถวิลถึงชีวิตหลังความตาย แค่อยู่กับลมหายใจสุดท้ายของตัวเอง

ผมอยากเป็นนก…