เมื่อคืนฝนตกลมแรง เหมือนโลกมอบความหวังให้ผู้คนอีกครั้ง เพราะหลายวันที่ผ่านมาอากาศร้อนอบอ้าวจนแทบขาดใจ หมอกควันไฟป่าปกคลุม จนยากที่จะหายใจและใช้ชีวิตได้ตามปกติ ทุกอย่างดูไร้ความหวังและกำลังจมอยู่กับมลพิษ เหมือนชีวิตจะมีเวลาอีกไม่นาน แต่ฟ้าก็ประทานเม็ดฝนลงให้ ผมรู้สึกถึงความหวังขึ้นมาอย่างประหลาด อากาศค่อยๆ คลี่คลาย ความสดชื่นเริ่มปรากฎกายให้เห็น

ความร้อนอบอ้าวเริ่มลดลง ความเย็นชื้นเริ่มคืบคลานมาอย่างช้าๆ อีกไม่กี่เวลาหน้าร้อนอันทรมานก็จะหายไป และความชุ่มฉ่ำของสายฝนก็จะเข้ามาแทนที่

จะว่าไปมนุษย์ไม่ได้ทนทุกข์ทรมานตลอดกาล มันมีจุดสิ้นสุดของความทุกข์อย่างแน่นอน เหมือนสภาพอากาศที่ได้ไม่ร้อนตลอดกาล มันย่อมเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

เช้าวันฝนตกพอให้ผมอยากลุกขึ้นไปสัมผัสโลก สัมผัสผู้คน ฟังเสียงสภาพแวดล้อม  และยืนมองความวุ่นวายของมนุษย์

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมกำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นการจัดจัดฟันให้เรียงสวย การไว้ผมยาวแทนการตัดผมสั้น การลดน้ำหนักให้มาอยู่ที่เกณฑ์ปกติ การเปลี่ยนรูปแบบเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เหมือนกำลังกลายเป็นคนใหม่ ซึ่งใช้เวลาประมาณสองปี (ตามระยะเวลาของการจัดฟัน) มันเป็นช่วงเวลายาวนานมาก เหมือนดักแด้กำลังฟักตัวอยู่ในรังเพื่อรอวันติดปีกสวย และเมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม ผีเสื้อก็พร้อมสยายปีกโบยบินสู่โลกกว้าง นั่นคือวันที่ทุกอย่างสมบูรณ์ ซึ่งผมกำลังอยู่ระหว่างเดินทางไปหาความสมบูรณ์นั้น

จากการออกหน้ากล้องรีวิวสินค้าทุกวัน ผมก็เริ่มหันมาเขียนมากขึ้น คิดมากขึ้น ซึ่งผมสังเกตตัวเองแล้วพบว่า หากผมไม่อ่านหนังสือ ความคิดส่วนใหญ่จะย้อนหาอดีต ผมมักเก็บภาพชีวิตอดีตมาครุ่นคิด จนหลงลืมความสุขในปัจจุบัน หรือลืมชีวิตที่ใฝ่ฝันในอนาคต ช่างประหลาดมากที่อดีตพรากความสามารถในการจดจ่อและความหวัง

มนุษย์มักติดกล้องในสมองเพื่อฉายภาพกลับไปหาอดีต มนุษย์คงเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวบนโลกที่คิดไปไกลได้ขนาดนี้ เพราะแมวที่ผมเลี้ยงก็ไม่เห็นมันจะจดจำอดีตหรือกังวลกับเรื่องราวในอดีตเลย

บางทีการนั่งนิ่งอยู่กับปัจจุบัน อาจเป็นสิ่งที่ยากเย็นที่สุดสำหรับมนุษย์ก็เป็นไปได้

ความฝันของผมคืออะไรกันนะ? ก็นี่ไง ผมกำลังใช้ชีวิตตามความฝันของตัวเองอยู่ ดูสิ! ผมอาศัยอยู่บ้านในสวน มีต้นไม้ดอกไม้ หารายได้เลี้ยงตัวเองแบบนี้เรียบง่าย นั่งคิดนั่งเขียน มีอิสระในการใช้ชีวิต ได้ดูแลตัวเองอย่างเต็มที่ มีเวลาพัฒนาตัวเอง มีเวลาอ่านหนังสือ มีเวลาฝึกทักษะภาษาอังกฤษ เลี้ยงหมาเลี้ยงแมวเป็นเพื่อน นี่คือชีวิตที่ผมปรารถนามาตั้งแต่ทำงานประจำ เหตุใดผมจึงยังไม่พึงพอใจกับความฝันที่กำลังใช้อยู่

หรือเพราะ? มนุษย์มักทะเยอทะยานอยากอยู่ร่ำไป จนตามกิเลสตันหาตัวเองไม่ทัน  มนุษย์จึงหลงลืมที่จะมีความสุขอยู่กับปัจจุบัน

หรือเพราะ? มนุษย์เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นมากเกินไป ทำให้หลงลืมว่า ชีวิตเราก็กำลังอยู่บนเส้นทางของการสร้างความเป็นตัวเองในแบบของเรา

หรือเพราะ? มนุษย์วิวัฒนาการมานาน จนขาดความสามารถอยู่กับความสุขในปัจจุบัน  ต้องเฝ้าฝันถึงชีวิตใหม่อยู่ร่ำไป

จะด้วยเหตุใดก็ตาม ตอนนี้ผมกำลังใช้ชีวิตที่ตัวเองเฝ้าฝันมานาน มันคือชีวิตที่ดีที่สุดของผมในตอนนี้ ไม่ใช่ชีวิตในอดีต และไม่ใช่ชีวิตในอนาคต

บอกตัวเองอีกครั้งว่า จงพึงพอใจในชีวิตของตัวเองอย่างที่เป็นอยู่ แล้วใช้ชีวิตให้เต็มที่เท่าที่ยังมีเวลาเหลืออยู่บนโลกใบนี้ เท่านั้นพอ…