ฝนตกช่วงต้นฤดูร้อน สัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่
ช่วงหัวค่ำ ผมได้ยินเสียงฟ้าร้องดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ก้อนเมฆหนาทะมึนเริ่มก่อตัว คาดเดาได้ไม่ยากว่ากลุ่มฝนคงกำลังเคลื่อนตัวมาทางบ้านผมแน่ๆ ผมเฝ้ารออยู่ครู่หนึ่งจนกระทั่งเผลอหลับไป
เวลา 04.30 นาฬิกา เสียงฟ้าคำรามสนั่นหวั่นไหวปลุกให้ผมสะดุ้งตื่น เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาพร้อมเสียงฟ้าที่ดังระรัวขึ้นเรื่อยๆ ผมรีบลุกขึ้นเปิดประตูรับ “เจ้าโซนี่” หมาบางแก้วเข้ามาหลบในบ้าน ส่วน “เจ้าหลง” (แมว) ที่นอนอยู่บนเก้าอี้ก็มีท่าทีตื่นตระหนกไม่แพ้กัน
ผมปล่อยให้พวกเขานอนพักผ่อนอยู่ด้วยกัน ก่อนจะกลับเข้าห้องนอนเฝ้ามองท้องฟ้าแสดงอิทธิฤทธิ์ผ่านหน้าต่าง เสียงฟ้า ฝน และลมพัดกระโชก ผสมปนเปเป็นทำนองที่น่าเกรงขาม ทว่าในความน่าหวั่นใจนั้น ผมกลับหลงรักมันอย่างประหลาด เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาช่างคล้ายเสียงพิณบรรเลงขับกล่อมจากแดนไกล สายฝนที่เทลงมาอย่างหนักในคืนนี้ คือของขวัญล้ำค่าที่ฟากฟ้ามอบให้แก่ผืนดิน
เวลา 06.00 นาฬิกา เจ้าหลงส่งเสียงเรียกเป็นสัญญาณว่าได้เวลาอาหารเช้าแล้ว ผมลุกจากที่นอนไปเปิดประตู เห็นมันยืนรอด้วยแววตาเป็นประกาย ส่วนโซนี่ยังคงนอนขดตัวอยู่ใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างสบายใจ เมื่อฝนซาเม็ด ผมพาหมาและแมวออกไปสัมผัสบรรยากาศด้านนอก เทอาหารให้ทั้งคู่แล้วจึงเดินสำรวจสวน
ความชุ่มชื้นที่มาพร้อมกับฝนทำให้อากาศเย็นสบาย ลมเช้าลูบไล้ผิวกายจนรู้สึกสดชื่น ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอด กลิ่นดอกแก้วหอมละมุนโชยมาตามลม เช้านี้ช่างสดใสเหลือเกิน เมื่ออิ่มท้องแล้ว เพื่อนสี่ขาของผมก็ออกวิ่งเล่นไปทั่วบริเวณบ้านอย่างร่าเริง
ผมกลับเข้าครัวมาชงกาแฟ เตรียมขนมปังโฮลวีทและแอปเปิ้ล แล้วมานั่งลงที่ระเบียงบ้าน จิบกาแฟช้าๆ พลางมองดูหยดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้และฟังเสียงนกร้อง เช้าวันฝนตกในฤดูร้อนเช่นนี้ ช่วยปลุกพลังชีวิตให้ตื่นตัวได้อย่างอัศจรรย์
จากความแห้งแล้งสู่การผลิบาน
หลายวันที่ผ่านมา อากาศร้อนอบอ้าวเสียจนดินแตกระแหง ฝุ่นหนาเกาะตามใบไม้จนยอดหญ้าเริ่มเหี่ยวเฉา มองไปทางไหนก็เจอแต่หมอกควันไฟปกคลุม ฝนทิ้งช่วงไปยาวนานตั้งแต่ปลายเดือนพฤศจิกายน จนกระทั่งวันนี้… ปลายเดือนกุมภาพันธ์ สายฝนจึงยอมแวะเวียนมาทักทายอีกครั้ง
การมาถึงของเม็ดฝนในช่วงต้นฤดูแล้ง ทำให้ต้นไม้ดูจะเบิกบานใจเป็นพิเศษ พวกมันเตรียมพร้อมที่จะผลิใบใหม่ แม้แต่มนุษย์อย่างผมยังยินดีปรีดาที่ได้สัมผัสความเย็นฉ่ำนี้อีกครา
สิ่งที่เคยรำคาญใจในช่วงเข้าพรรษา เพราะฝนตกกระหน่ำจนแทบทำอะไรไม่ได้ แต่เมื่อยามที่มันหายไปนานๆ หัวใจกลับเพรียกหา และในวันที่สายฝนกลับมาเยือน ความดีใจก็ติดตามมาด้วย ชีวิตที่เคยแห้งแล้งห่อเหี่ยว เหมือนโลกกำลังบอกให้ทุกสรรพสิ่งสงบนิ่งเพื่อรอคอย แต่เมื่อน้ำฝนพรมลงมา ก็ถึงเวลาที่ต้นไม้จะแตกกิ่งก้าน
เปรียบเหมือนชีวิตคนเราที่ถึงเวลาเริ่มต้นใหม่ ก้าวเดินต่อไปพร้อมกับสิ่งดีๆ ที่เราตั้งใจมอบให้ตัวเอง
ฝนตกช่วงต้นฤดูร้อนครั้งนี้ เปรียบเสมือนสัญญาณจากฟ้าที่บอกว่า “ฤดูกาลแห่งการเติบโตเริ่มต้นขึ้นแล้ว” รอช้าอยู่ใย… ได้เวลาสร้างสรรค์และพัฒนาตัวเอง ลุย!
