<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>เรื่องเล่า นิยาย และบทกวี &#8211; VchaiBlog</title>
	<atom:link href="https://www.vchaiblog.com/category/fiction-and-poetry/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.vchaiblog.com</link>
	<description>Slow Living • Quiet Freedom • Storytelling</description>
	<lastBuildDate>Mon, 15 Jun 2026 04:23:47 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0</generator>

<image>
	<url>https://www.vchaiblog.com/wp-content/uploads/2026/06/cropped-โลโก้-_VchaiBlog_-สุดฟรุ้งฟริ้ง-32x32.png</url>
	<title>เรื่องเล่า นิยาย และบทกวี &#8211; VchaiBlog</title>
	<link>https://www.vchaiblog.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>หอมดอกมันปลา</title>
		<link>https://www.vchaiblog.com/hom-dok-man-pla/</link>
					<comments>https://www.vchaiblog.com/hom-dok-man-pla/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[admin]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 16 May 2026 04:57:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ธรรมชาติและดอกไม้]]></category>
		<category><![CDATA[เรื่องเล่า นิยาย และบทกวี]]></category>
		<category><![CDATA[กลิ่นดอกกันเกรา]]></category>
		<category><![CDATA[ดอกกันเกรา]]></category>
		<category><![CDATA[ดอกไม้หน้าฝน]]></category>
		<category><![CDATA[หอมดอกมันปลา]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.vchaiblog.com/?p=313</guid>

					<description><![CDATA[หอมดอกมันปลา เมื่อห้าปีก่อน ผมปลูกดอกมันปลาหรือดอกกันเกราไว้ในสวน มาวันนี้มันออกดอกเบ่งบาน เมื่อยามฝนแรกโปรยปรายลงมา กลิ่นหอมของดอกมันปลาก็คละคลุ้งไปทั่วสวน มันเป็นกลิ่นหอมละมุนชวนนึกถึงความหลัง กลิ่นแห่งความอบอุ่นของครอบครัว กลิ่นของฤดูแห่งการเพาะปลูก ยิ่งยามคราดไถดำนา กลิ่นดอกมันปลามักโชยมาให้ผ่อนคลาย ยามพลบค่ำ ดอกมันปลาก็ชวนให้เคลิ้มฝัน เหมือนคนรักเก่าที่จากกันไปนานแล้วกลับมาพบพานกันอีกครั้ง กลิ่นที่มาพร้อมสายฝนชวนให้เหงาและว้าเหว่ กลิ่นที่มีเรื่องเล่ามากมายอันควรเก็บไว้ในความทรงจำ บางครั้งเวลาได้กลิ่นหอมของดอกมันปลา ก็เหมือนกับว่า กำลังนั่งฟังนิยายรักชวนเพ้อฝัน เรื่องเล่าหญิงสาวที่เฝ้ารอชายหนุ่มใต้ต้นกันเกรา บางคราวก็เหมือนกลิ่นสาววัยแรกรุ่นที่กำลังตามหารักแท้ กลิ่นหอมของสาวแก่ที่ตามหาความหมายของชีวิต มันเป็นกลิ่นที่ปลุกเร้าจินตนาการไม่รู้จบ กลิ่นที่ทำให้อยากมีชีวิตอยู่ต่อ กลิ่นที่ทำให้รู้ว่า โลกนี้น่าอยู่ และเรายังมีคุณค่าในแบบของเราเอง หอมดอกมันปลา ยามหน้าฝน เมื่อฝนแรกแห่งปี โปรยลงมาดอกมันปลาก็สง่า&#160; อย่างเฉิดฉายส่งกลิ่นหอมละมุน ฟุ้งไปไกลหอมชื่นใจหากใคร ได้สูดดม กลิ่นแห่งการทำนา&#160; เกษตรกรรมยามพลบค่ำยิ่งละมุน ชวนหลงใหลดอกมันปลาคือความหวัง อันยาวไกลสุดบรรยายหากได้ยล ชมกลิ่นเอ่ย เหมือนความรักครั้งเก่า&#160; ที่ห่างหายแต่กลับกลายกลับมา...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.vchaiblog.com/hom-dok-man-pla/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>ถึงผีเสื้อทุกตัวบนโลก</title>
		<link>https://www.vchaiblog.com/butterfly-and-life/</link>
					<comments>https://www.vchaiblog.com/butterfly-and-life/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[admin]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 13 May 2026 03:47:13 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[เรื่องเล่า นิยาย และบทกวี]]></category>
		<category><![CDATA[ข้อคิดจากธรรมชาติ]]></category>
		<category><![CDATA[ผีเสื้อกับชีวิต]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.vchaiblog.com/?p=309</guid>

					<description><![CDATA[ถึงผีเสื้อทุกตัวบนโลก แสงอาทิตย์ช่วงกลางวันส่องสว่าง ปลุกให้ต้นไม้และสิ่งมีชีวิตดำเนินไปตามครรลองของตัวเอง ผมนั่งใต้ร่มไม้มองความเขียวขจีและสดชื่นของต้นฤดูฝน ดอกไม้หลากสีชูช่อเบ่งบานงดงามราวกับงานปฏิมากรรมอันเลอค่า ผมปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามสายลมที่พัดผ่านมาเบา ๆ สายลมเดินทางไปทั่วทุกหนทุกแห่งอย่างเสรี พลันสายตาผมก็เห็นสิ่งมีชีวิตมีปีกสวย ลวดลายตระการตา บินผ่านหน้าผมไป คล้ายจะอวดรูปทรงอันพิสดารแต่แฝงด้วยความงดงามของการเป็นตัวเอง ผมมองตามสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ผีเสื้อไป และเห็นมันมาเกาะบนดอกไม้ ผีเสื้อโบยบิน กินน้ำหวาน ไม่สะทกสะท้านกับแสงแดด มันช่างทำให้ผมทึ่งในความเป็นสิ่งมีชีวิตอันไม่สนใจเวลาและสายตาคนแปลกหน้าที่มองมัน ผมจึงร้อยเรียงบทกลอนเล็กๆ ให้กับผีเสื้อที่ผมเห็นและอยากบอกผีเสื้อตัวนั้นว่า ถึงผีเสื้อทุกตัวบนโลก บินไปเถิดผีเสื้อเอ๋ย บินไปตามใจปรารถนาทุกสิ่งอย่างล้วนมีค่า ประสบการณ์ที่เจอมาจะสั่งสอนเจ้าเองแม้จะมีเวลาแค่ไม่กี่วัน แต่นั่นก็หาใช่สาระของชีวิตไม่มีหรอกพรหมลิขิต มีแต่ตัวเจ้าที่กำหนดเอง พอเข้าใกล้วัยปัจฉิมวัย เจ้าจะตระหนักได้ว่าความสำเร็จที่วัดจากของนอกกายที่ได้มา ไร้ค่าและจอมปลอมความสำเร็จที่เจ้าควรตามหา คือความสุขสงบในอุราจงหาเวลา อยู่กับลมหายใจของตัวเอง&#8230; บินไปเถิด ผีเสื้อเอ๋ย ดอกไม้ทุกดอกคือของเจ้าจงเสพความสุขทุกค่ำเช้า แล้วเจ้าจะเข้าใจชีวิตเองเมื่อถึงเวลาสุดท้าย เจ้าจงปล่อยร่างไว้บนแผ่นดินเดินทางไกลอันไม่จบสิ้น ในห้วงจักรวาลแห่งกาลเวลา&#8230;&#160; By VchaiBlog]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.vchaiblog.com/butterfly-and-life/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>รออ้ายริมฝั่งโขง</title>
		<link>https://www.vchaiblog.com/waiting-by-the-mekong/</link>
					<comments>https://www.vchaiblog.com/waiting-by-the-mekong/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[admin]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 09 May 2026 03:04:39 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[เรื่องเล่า นิยาย และบทกวี]]></category>
		<category><![CDATA[บทกลอน]]></category>
		<category><![CDATA[บทกวี]]></category>
		<category><![CDATA[รออ้ายริมฝั่งโขง]]></category>
		<category><![CDATA[เรื่องเล่า]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.vchaiblog.com/?p=305</guid>

					<description><![CDATA[รออ้ายริมฝั่งโขง ริมฝั่งโขงวันหนึ่ง สายลมพัดมาเบาๆ จนผิวน้ำเกิดระลอกคลื่นเล็กน้อย ผมนั่งมองสายน้ำโขงอยู่ตามลำพัง ก่อนจะสังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ไม่ไกล เธอนั่งนิ่ง สายตามองไปยังอีกฟากของลำน้ำ ราวกับกำลังเฝ้ารอใครสักคนใครบางคนที่เคยสัญญาว่าจะกลับมา ลมพัดชายผ้าของเธอไหวเบาๆแต่หัวใจของเธอดูเหมือนยังคงหยุดอยู่ที่เดิม ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ว่าเธอกำลังรอใคร และไม่กล้าเดินเข้าไปถามแต่บางครั้ง สายตาของคนคนหนึ่ง ก็บอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าคำพูดทั้งหมดในโลก ผมนั่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเธอที่ยังมองแม่น้ำ จึงค่อย ๆ เกิดเรื่องราวของความรักขึ้นมา ผมนึกถึงชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่เคยสัญญารักกับหญิงสาวริมฝั่งโขงแห่งนี้ เคยจับมือกันใต้สายลมเย็น เคยพูดถึงวันข้างหน้า และเคยสัญญาว่าจะกลับมา แต่แล้ววันหนึ่ง ชายคนนั้นกลับหายไป โดยไม่มีแม้แต่คำลา เหลือเพียงหญิงสาวคนเดิม ที่ยังคงเฝ้ามองสายน้ำ รอคอยอย่างเงียบๆ&#160; ปล่อยเวลาไหลผ่านฤดูกาลแล้วฤดูกาลเล่า ดอกอินทนิลสีชมพู-ม่วง ยังคงร่วงหล่นทุกปี เหมือนหัวใจดวงเดิมที่ยังคงคิดถึงใครคนเดิมเสมอ และริมฝั่งโขงในวันนั้น ผมจึงเขียนบทกลอนนี้ขึ้นมา “รออ้ายริมฝั่งโขง” ณ​ ริมฝั่งสายนที ริมน้ำโขงผูกเชื่อมโยงคำสัญญา...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.vchaiblog.com/waiting-by-the-mekong/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
