<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>เจ้าหลงและเพื่อนรัก &#8211; VchaiBlog</title>
	<atom:link href="https://www.vchaiblog.com/category/cats/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.vchaiblog.com</link>
	<description>Slow Living • Quiet Freedom • Storytelling</description>
	<lastBuildDate>Sun, 05 Jul 2026 07:45:40 +0000</lastBuildDate>
	<language>en-US</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.0.2</generator>

<image>
	<url>https://www.vchaiblog.com/wp-content/uploads/2026/06/cropped-โลโก้-_VchaiBlog_-สุดฟรุ้งฟริ้ง-32x32.png</url>
	<title>เจ้าหลงและเพื่อนรัก &#8211; VchaiBlog</title>
	<link>https://www.vchaiblog.com</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>วิธีรับมือกับความเศร้าและความสูญเสีย ในวันที่หัวใจเจ็บปวด &#124; VchaiBlog</title>
		<link>https://www.vchaiblog.com/how-to-cope-with-grief-and-loss/</link>
					<comments>https://www.vchaiblog.com/how-to-cope-with-grief-and-loss/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[admin]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Jul 2026 07:41:39 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[บันทึกชีวิต]]></category>
		<category><![CDATA[เจ้าหลงและเพื่อนรัก]]></category>
		<category><![CDATA[การเยียวยาหัวใจ]]></category>
		<category><![CDATA[ความเศร้า]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.vchaiblog.com/?p=998</guid>

					<description><![CDATA[วิธีรับมือกับความเศร้าและความสูญเสีย ในวันที่หัวใจเจ็บปวด โดย VchaiBlog เมื่อสองวันก่อน ผมเจอลูกแมวจรตัวหนึ่งเดินอยู่บนเกาะกลางถนน ผมจึงกลับรถเพื่อตามหามันอีกครั้ง เมื่อเจอมันแล้ว ผมพามันไปหาสัตวแพทย์ด้วยความหวังว่า วันหนึ่งมันอาจกลายเป็นเพื่อนใหม่ของเจ้าหลง (แมวที่บ้านของผมเอง) แต่สุดท้าย สัตว์แพทย์ที่คลินิกโทรมาบอกว่า ลูกแมวตัวนั้น ติดเชื้อไข้หัดแมว อาเจียน ถ่ายเหลว และจากไปในช่วงกลางดึก ผมรู้สึกเศร้าและเสียใจอย่างประหลาด ความรู้สึกนั้นจุกแน่นอยู่ในอก จนบางช่วงแทบไม่มีสมาธิจะทำอะไรเลย พยายามเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง เขาก็บอกว่า ผมคิดมากและใส่ใจเรื่องเล็กน้อยมากเกินไป แค่ลูกแมวหนึ่งตัวที่สิ้นอายุขัย ผมจึงเก็บความรู้สึกนี้ไว้กับตัวเอง ความรู้สึกเศร้าและเสียใจกับอะไรบางอย่างที่มักเกิดขึ้นกับผมบ่อยๆ วิธีที่ผมใช้เพื่อจัดการ ความความเศร้าและเสียใจ คือ ท้ายที่สุดแล้ว กาลเวลาจะกลืนทุกอย่างให้จางหายไป เหลือไว้เพียงความทรงจำ หากทำทุกอย่างแล้วยังไม่ดีขึ้น ก็ไม่เป็นไรเลยครับ เพราะความเศร้า ความเสียใจ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แค่อยู่กับมัน ณ ช่วงเวลาหนึ่ง...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.vchaiblog.com/how-to-cope-with-grief-and-loss/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>หนึ่งปีหลังเก็บแมวจรมาเลี้ยง ชีวิตผมเปลี่ยนไปอย่างไร</title>
		<link>https://www.vchaiblog.com/one-year-with-a-stray-cat/</link>
					<comments>https://www.vchaiblog.com/one-year-with-a-stray-cat/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[admin]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 29 Jun 2026 01:45:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[เจ้าหลงและเพื่อนรัก]]></category>
		<category><![CDATA[เจ้าหลง]]></category>
		<category><![CDATA[แมว]]></category>
		<category><![CDATA[แมวจร]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.vchaiblog.com/?p=862</guid>

					<description><![CDATA[หนึ่งปีกับการเก็บแมวจรมาเลี้ยง ชีวิตผมเปลี่ยนไปอย่างไร บทความเขียนโดย VchaiBlog หนึ่งปีแล้วที่ผมเก็บแมวจรตัวหนึ่งมาเลี้ยง ผมยังจำได้แม่นครับว่า เย็นวันฟ้าสีคราม ผมเดินออกกำลังกายช้าๆ ขณะเดินผ่านกระท่อมริมทาง ผมได้ยินเสียงร้องของแมว จึงเดินเข้าไปดู เห็นแมวตัวหนึ่งนั่งอยู่ในกระท่อม เมื่อสบตากัน มันรีบกระโดดลงมาแล้วใช้หัวมาถูที่ขาผม ราวกับคนที่คุ้นเคยกันมานาน และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ผมพามันกลับบ้าน แมวตัวน้อย ร่างกายผอมแห้ง ผมพามันไปไว้ที่กระท่อมในสวน ให้อาหารเช้าเย็น ตอนแรกคิดว่าจะไม่เลี้ยง เพราะในบ้านมีหมาบางแก้วตัวใหญ่เฝ้าบ้านอยู่ แต่สุดท้าย ความใจอ่อนและสงสารจึงตัดสินใจเลี้ยง ผมจึงตั้งชื่อมันว่า “เจ้าหลง” จากนั้นเริ่มฝึกให้เจ้าหลงอยู่กับสุนัขบางแก้ว ใช้เวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์สัตว์ทั้งสองก็ปรับตัวเข้าหากันได้ ผมพาเจ้าหลงไปฉีดวัคซีนและทำหมัน ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เจ้าหลง ซุกซนตามวัย วิ่งเล่นและชอบร้องเรียกหา ทำให้ผมนอนไม่เต็มอิ่ม แน่นอนว่า หมดเงินไปกับค่าอาหารและค่าวัคซีน รวมถึงค่าของเล่นที่ผมซื้อให้ เช่น ที่ลับเล็บแมว กระเป๋าแมว ที่นอนแมว...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.vchaiblog.com/one-year-with-a-stray-cat/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>เก็บแมวจรมาเลี้ยงดีไหม? บทเรียนชีวิตจากแมวหนึ่งตัวที่ชื่อ เจ้าหลง</title>
		<link>https://www.vchaiblog.com/life-after-adopting-a-stray-cat/</link>
					<comments>https://www.vchaiblog.com/life-after-adopting-a-stray-cat/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[admin]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 10 Jun 2026 02:05:24 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[เจ้าหลงและเพื่อนรัก]]></category>
		<category><![CDATA[ชีวิตหลังเก็บแมวจรมาเลี้ยง]]></category>
		<category><![CDATA[สัตว์เลี้ยง]]></category>
		<category><![CDATA[เก็บแมวจรมาเลี้ยง]]></category>
		<category><![CDATA[แมว]]></category>
		<category><![CDATA[แมวจร]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.vchaiblog.com/?p=483</guid>

					<description><![CDATA[เก็บแมวจรมาเลี้ยงดีไหม? บทเรียนชีวิตจากแมวตัวหนึ่งที่ชื่อเจ้าหลง บทความเขียนโดย VchaiBlog วันที่ 26 มิถุนายน 2568 เวลาประมาณ 19.00 นาฬิกา ขณะที่ผมกำลังเดินออกกำลังกายอย่างช้าๆ พร้อมดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ฤดูฝนเช่นนี้ ดวงตะวันมักเคลื่อนที่ช้าลง แม้เวลาจะหนึ่งทุ่มแล้วแต่ทุกอย่างรอบยังคงสว่าง กระท่อมร้างริมทาง ที่มีเพียงเศษหญ้าคาพอบังแดดบังฝน ชาวนายังไม่มาซ่อมแซมเพื่อไว้พักช่วงฤดูทำนา ผมเดินผ่านอย่างช้าๆ แต่วันนี้มีบางอย่างอยู่ข้างใน เสียงร้อง “เหมี้ยว” ดังขึ้นจากในกระท่อม ด้วยความสงสัยผมจึงเดินไปดู สิ่งที่เห็นคือ แมวน้อยตัวหนึ่งสีดำขาว นั่งอยู่ตัวเดียว  แววตาเศร้าและหวาดกลัว ในกระท่อมเห็นถุงข้าวที่เน่าบูดส่งกลิ่นเหม็น ผมค่อยๆ เดินถอยออกมาอย่างช้าๆ แต่อนิจจา แมวน้อยตัวนั้นมันเดินตามผมออกมา แล้วใช้ส่วนหัวมาถูกับขากางเกง มันร้องอย่างคนไม่มีทางไป ผมอุ้มมันขึ้น ตัวมันผอมเหมือนไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน ผมเอ่ยขึ้น “ใครเอาแมวมาปล่อยทิ้ง...]]></description>
		
					<wfw:commentRss>https://www.vchaiblog.com/life-after-adopting-a-stray-cat/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
