บอนสีธาตุบางแก้วที่ผมโยนทิ้ง
เมื่อราคาหายไป ผมกลับเห็นคุณค่าของชีวิต
บทความโดย VchaiBlog
ช่วงกระแสไม้ด่างและบอนสีมาแรง ผมรักบอนสีมาก เพราะมันเป็นต้นไม้ที่ทำให้ผมมีรายได้จนรอดพ้นวิกฤตโควิดอย่างปลอดภัย ต้นไม้หลายต้นช่วยให้ผมมีเงินซื้อน้ำ ซื้ออาหาร จ่ายค่าน้ำ-ค่าไฟ แต่หลังจากกระแสไม้ด่างและบอนสีตก ราคาของต้นไม้ก็เริ่มลดลงจนน่าใจหาย ต้นไม้ที่เคยมีราคาแพงกลับเหลือเพียงไม่กี่สิบบาท
แล้วผมก็โยนต้นบอนสีต้นหนึ่งทิ้งไป บอนสีธาตุบางแก้ว เพียงเพราะมันไม่มีราคาดีเหมือนเดิม
เมื่อเข้าสู่หน้าฝน ฤดูแห่งความชุ่มฉ่ำมาถึง ต้นไม้หลายต้นที่เคยพักตัวเริ่มกลับมาเติบโตอีกครั้ง และบอนสีธาตุบางแก้วก็ชูใบเล็กๆ สีชมพูแต้มจุดสีขาว-แดง สง่างามบนพื้นดินที่ปกคลุมไปด้วยต้นหญ้า มันเด่นขึ้นมาอย่างประหลาด
ผมยืนมองมันอยู่นาน ลวดลายบนแผ่นใบคล้ายภาพวาดพู่กันสีน้ำ มันวิจิตร ประณีต และบรรจง ผมหลงรักมันอีกครั้ง
ผมถามตัวเองว่า อะไรทำให้ผมทิ้งต้นไม้ที่ผมรักได้ลงคอ? หรือเพียงเพราะมันไม่มีป้ายราคาติดไว้? ผมฝากคุณค่าของต้นไม้ไว้ที่ราคา จนทิ้งมันไว้บนพื้นหญ้า
ผมขุดบอนสีธาตุบางแก้ว ขึ้นมาจากดิน นำมันลงใส่กระถาง และตั้งใจจะดูแลมันอย่างดี ต่อให้วันนี้ราคามันจะไม่มี แต่บอนสีต้นนี้ ให้คุณค่ากับผม คุณค่าแห่งความงามตามธรรมชาติ คุณค่าแห่งการเติบโต คุณค่าของชีวิตที่ไม่สามารถใช้จำนวนเงินมาวัดได้
ต้นไม้ทำให้ผมรู้ว่า เงินไม่ใช้มาตรวัดมูลค่าของทุกสิ่งบนโลกใบนี้
ผมนำกระถางบอนสีธาตุบางแก้ว วางรวมกันกับบอนสีต้นอื่นๆ ในสวน ต้นไม้เหล่านี้ได้ทำหน้าที่อย่างยอดเยี่ยมแล้ว นั่นคือ เป็นไม้ประดับสวน ให้ความรื่นรมย์กับชีวิตคนปลูก และทำให้ชีวิตสุนทรีย์ขึ้น นั่นคือ หน้าที่อันวิเศษสุดของต้นไม้…ไม่ใช่การนำไปแลกเปลี่ยนเป็นเงิน…
บันทึกในสวน วันที่ปลูกต้นบอนสี ธาตุบางแก้ว
