ศิลปะแห่งการอยู่เฉยๆ โดยไม่รู้สึกผิด

ปกติผมมักจะตื่นนอนแล้วรีบจัดการกิจวัตรประจำวันให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว เพื่อมานั่งอ่านหนังสือ เขียนบันทึก ตั้งกล้องรีวิวสินค้า ทำคลิปสั้น และสร้างคอนเทนต์อีกมากมาย ผมวิ่งแข่งกับเวลาเพื่อหาเงินมาให้เพียงพอกับการใช้ชีวิต เหมือนผูกวิญญาณไว้กับการทำงาน และต้องสร้างสรรค์บางอย่างออกมาอย่างต่อเนื่อง โดยไม่รู้ว่าจะหยุดพักได้เมื่อไหร่

แต่เมื่อวานนี้ ผมเลือกที่จะ “ไม่ทำอะไรเลย”

ใช่ครับ… ผมแค่อยากรู้ว่าหากไม่ทำอะไรเลย ผมจะรู้สึกผิดไหม? ผมเพียงให้อาหารหมา-แมว นั่งดื่มกาแฟเงียบๆ ในสวน เดินชมดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน อาบน้ำ แล้วกลับมานอนเล่น จากนั้นก็คุยกับ AI เรื่อยเปื่อย ถามเรื่องประวัติศาสตร์อารยธรรมเมโสโปเตเมียที่ผมสนใจ หยิบหนังสือนิยายมาอ่านใต้ร่มไม้ จนถึงเที่ยงก็นึกอยากลุกขึ้นไปทำกับข้าวและนอนกลางวัน กระทั่งแสงแดดเริ่มอ่อนลงตอน 5 โมงเย็น ผมจึงพาตัวเองไปเดินออกกำลังกายช้าๆ ในสวนสาธารณะ

ตลอดทั้งวัน ผมไม่ได้เขียนบล็อก ไม่ได้เขียนบทความ ไม่หยิบกล้องมารีวิวสินค้า ไม่โพสต์อะไรลงเพจหรือ Facebook ส่วนตัว ผมไม่ได้ผลิตผลงานใดๆ เข้าสู่โลกออนไลน์ แค่ใช้ชีวิตธรรมดาหนึ่งวันโดยไม่ได้สร้างอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

และแล้ว สิ่งมหัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น

ผมไม่รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเลย ไม่รู้สึกผิดที่ใช้ชีวิตธรรมดา ไม่รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านไป ตรงกันข้าม… มันเหมือนผมได้รับ “ชีวิตจริงๆ” คืนมาเสียด้วยซ้ำ มันมีความสุขอย่างประหลาดที่ไม่ต้องพิสูจน์ตัวเอง ไม่ต้องสร้างผลงาน ไม่ต้องเล่า ไม่ต้องรีวิว หรือพยายามมีตัวตนบนโลกออนไลน์ แค่มีชีวิตอยู่… เท่านั้นเอง

หนึ่งวันที่ผ่านไปโดยไม่ทำอะไร เหมือนได้หัวใจคืนมา บางคนอาจบอกผมว่า “นายนี่ช่างขี้เกียจเสียจริง ไม่รู้หรือว่านิสัยเกียจคร้านไม่นำพาความเจริญมาสู่ชีวิต” ผมไม่ตอบโต้ความเห็นเหล่านั้น เพราะผมรู้ใจตัวเองดีว่านี่คือ “ศิลปะแห่งการใช้ชีวิต” ผมเรียกกระบวนการนี้ว่า การหยุดพักเพื่อเติมพลังก่อนเดินทางต่อ

หากแม้นต้นไม้ยังรู้จักหยุดพักการเติบโตในช่วงหน้าแล้ง สัตว์หลายชนิดยังรู้จักจำศีล ก็คงมีแต่มนุษย์นี่กระมังที่โหมกระหน่ำกดดันตัวเองด้วยงานอยู่ตลอดเวลา ถ้าความเกียจคร้าน (ในสายตาคนอื่น) จะทำให้ผมเดินทางไปต่อได้อย่างเป็นตัวของตัวเอง ผมก็พร้อมจะอนุญาตให้ตัวเอง “ขี้เกียจ” สักวัน เพื่อเติมพลังให้หัวใจก่อนจะออกเดินทางสู่เป้าหมายชีวิตอีกครั้ง

นี่ไม่ใช่ความเกียจคร้าน แต่มันคือ “จุดแวะพักระหว่างทาง”

ผมอยากให้ทุกคนลองหาเวลาสักหนึ่งวันต่อสัปดาห์ สำหรับการพักผ่อนโดยไม่รู้สึกผิด อยู่เฉยๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลย แค่มีชีวิตอยู่และใช้มันอย่างธรรมดา คุณค่าในตัวเราไม่ได้ลดน้อยลงเลย ปล่อยให้ดอกไม้เบ่งบาน ปล่อยให้กาลเวลาหมุนไป ปล่อยให้ความกระตือรือร้นกลายเป็นความเชื่องช้า แล้วปล่อยให้คุณค่าในตัวเองค่อยๆ เติบโตขึ้นมาจากความสงบ…

นี่ต่างหาก คือการพักผ่อนที่แท้จริงของชีวิต

#VchaiBlog